บทความเด็กม.6 โรงเรียนปัญโญทัย ในกรุงเทพธุรกิจ”แสงแห่งความหวัง ในบ้านหลังที่สอง”

เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว 2551 นักเรียนชั้นม.6 ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนปัญโญทัย ได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ แต่ละคนแยกย้ายไปแต่ละที่ และก็ได้นำประสบการณ์ในครั้งนั้นมานำเสนอคณะครูและผู้ปกครองฟังกันไปเมื่อ ปลายปีการศึกษาที่แล้ว และตอนนี้ได้เขียนเป็นบทความลงใน กรุงเทพธุรกิจ ให้สาธารณชนได้อ่านกัน โดยกรุงเทพฯธุรกิจจะทยอยนำลงทีละคนในแต่ละสัปดาห์

เด็กนักเรียนชั้นม.-ม.5 ที่ปัญโญทัยจะเริ่มออกไปฝึกงาน ตั้งแต่ชั้นม.3  ครั้งแรกๆจะไปกันเป็นกลุ่ม 4คน ต่อมาก็จับคู่ไปกัน 2 คน จนในที่สุดไปคนเดียว สถานที่ฝึกงานก็มักจะเป็นงานที่ต้องใช้ความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างมากในงาน ที่ต้องใช้แรงงานและฝีมือ จนถึงงานในลักษณะการบำเพ็ญประโยชน์กับผู้ที่ขาดโอกาสหรือผู้ที่ด้อยค่าใน สังคม ผมได้รับทราบจากหมอพรในคราวนั่งฟังการนำเสนอของเด็กๆว่า โรงเรียนปัญโญทัยคาดหวังที่จะให้เด็กๆได้เห็นว่ามีคนอีกมากมายที่แย่กว่าเรา ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน และจะมีส่วนช่วยคนเหล่านี้ได้อย่างไร รวมทั้งทำอย่างไรให้ตัวของเด็กเองไม่กลายเป็นผู้ก่อปัญหาหรือกลายไปเป็น อย่างที่เห็น

บทความตอนนี้เป็นบทความของนักเรียนคนที่ 9 ที่ถูกนำลงในกรุงเทพฯธุรกิจ ฉบับวันที่ 21 สิงหาคม 2552 นี้ เชิญอ่านครับ

แสงแห่งความหวัง ในบ้านหลังที่สอง

โดย : ธวัล วงษ์ศุทธิภากร

ธวัล วงษ์ศุทธิภากร นักเรียนชั้นมัธยมปลาย ร.ร.ปัญโญทัย เขียนสารคดีถ่ายทอดประสบการณ์การฝึกงาน ณ สถานแรกรับเด็กหญิงบ้านธัญญพร

เมื่อบ้านที่แท้จริงไม่ใช่สถานที่ปลอดภัย และเมื่อชีวิตในวันเยาว์ไม่ใช่แค่การไปเรียนหนังสือแล้วกลับมาอยู่พร้อมหน้า ในครอบครัว เด็กๆ เหล่านี้จึงต้องถูกส่งตัวมาอยู่ที่ ‘บ้าน’ อีกหลัง โดยไม่รู้ว่าวันไหน…จะได้กลับไปสู่อ้อมอกพ่อแม่อีกครั้ง นักเรียนคนหนึ่งจึงบอกเล่า เรื่องราวของพวกเธอผ่านประสบการณ์การฝึกงานที่ ‘บ้านธัญญพร’ ให้คนภายนอกได้รับรู้

ในที่สุดฉันก็มายืนอยู่หน้าประตูรั้วใหญ่ของสถานเเรกรับเด็กหญิงบ้านธัญ ญพร หลังจากที่ใช้เวลาเดินทางประมาณชั่วโมงเศษ  ฉันเดินต่อเข้าไปในบริเวณอาคารที่เด็กๆ อายุประมาณ 6-18 ปีวิ่งเล่นอยู่ เด็กเกือบทุกคนพากันหันมาจ้องมองฉัน เหมือนกับว่าฉันเป็นเผ่าพันธุ์ใหม่บนโลกที่เพิ่งถูกค้นพบ พวกเขาสงสัยกันว่าฉันมาทำอะไรที่นี่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาถาม จนกระทั่งหลังจากพวกเด็กๆ เคารพธงชาติเสร็จ คุณครูคนหนึ่งก็ให้ฉันออกไปเเนะนำตัวเองเพื่อให้เด็กๆ ทุกคนรู้จัก

บทความเด็กม.6 โรงเรียนปัญโญทัย ในกรุงเทพธุรกิจ”ชีวิตใหม่ ในเส้นทางเดิม”

เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว 2551 นักเรียนชั้นม.6 ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนปัญโญทัย ได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ แต่ละคนแยกย้ายไปแต่ละที่ และก็ได้นำประสบการณ์ในครั้งนั้นมานำเสนอคณะครูและผู้ปกครองฟังกันไปเมื่อปลายปีการศึกษาที่แล้ว และตอนนี้ได้เขียนเป็นบทความลงใน กรุงเทพธุรกิจ ให้สาธารณชนได้อ่านกัน โดยกรุงเทพฯธุรกิจจะทยอยนำลงทีละคนในแต่ละสัปดาห์

เท่าที่ผมทราบจากหมอพร เด็กนักเรียนที่นี่จะเริ่มออกไปฝึกงาน ตั้งแต่ครั้งแรกๆจะ ไปกันเป็นกลุ่ม 4คน ต่อมาก็จับคู่ไปกัน 2 คน จนในที่สุดไปคนเดียว สถานที่ฝึกงานก็มักจะเป็นงานที่ต้องใช้ความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างมากในงานที่ต้องใช้แรงงานและฝีมือ จนถึงงานในลักษณะการบำเพ็ญประโยชน์กับผู้ที่ขาดโอกาสหรือผู้ที่ด้อยค่าในสังคม ผมได้รับทราบจากหมอพรในคราวนั่งฟังการนำเสนอของเด็กๆว่า โรงเรียนปัญโญทัยคาดหวังที่จะให้เด็กๆได้เห็นว่ามีคนอีกมากมายที่แย่กว่าเรา ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน และจะมีส่วนช่วยคนเหล่านี้ได้อย่างไร รวมทั้งทำอย่างไรให้ตัวของเด็กเองไม่กลายเป็นผู้ก่อปัญหาหรือกลายไปเป็นอย่างที่เห็น

บทความตอนนี้เป็นบทความของนักเรียนคนที่ 8 ที่ถูกนำลงในกรุงเทพฯธุรกิจ ฉบับวันที่ 14 สิงหาคม 2552 นี้ เชิญอ่านครับ

ชีวิตใหม่ ในเส้นทางเดิม

โดย : ลักษิกา ไกรลาสสุวรรณ

ลักษิกา ไกรลาสสุวรรณ นักเรียนมัธยมปลายจากโรงเรียนปัญโญทัย เขียนเล่าประสบการณ์การเรียนรู้ หลังฝึกงานกับองค์กรเอกชนช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาส

ท่ามกลางความขวักไขว่ของผู้คน ทั้งนักท่องเที่ยว และเจ้าของธุรกิจปลีกย่อยในแม่สาย เด็กขอทานตัวน้อยๆ หลายคน เดินเร่หาความหวังในรูปของเศษเงิน หากศูนย์พักพิงแห่งหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้น เพื่อให้พวกเขาได้มีทางเดินใหม่ในชีวิต มากกว่าแค่ชะตาชีวิตที่ไม่มีทางเลือก

“เฮ้อ ….” นั่นคือเสียงถอนหายใจของฉัน ซึ่งดูแล้วไม่น่าจะถูกยกขึ้นมาใช้กล่าวถึง เป็นการเปิดฉากการเล่าเรื่องราวครั้งนี้เลย อย่างไรก็ดีฉันเห็นว่านี้เป็นเสียงอันเหมาะสมที่สุดแล้ว ในการบรรยายความรู้สึกที่ฉันมีต่อการไปฝึกงานครั้งนี้ ซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกว่าตนเองถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วขณะนั่งอยู่บนรถทัวร์ ทั้งไม่มีคนจะช่วยฉันนับด้วย เพราะบนรถทัวร์นี้ไม่มีใครเลยซักคนเดียวที่ฉันรู้จัก

ใช่แล้ว การไปฝึกงานครั้งนี้นักเรียนชั้น ม.5 จะต้องฉายเดี่ยวครับท่าน! เพราะฉะนั้นเสียง ”เฮ้อ” ข้างต้นจึงหมายถึง “ในที่สุดเราก็ต้องไป…..เฮ้อ” “แล้วจะต้องไปทำอะไรนะนี่…” “เราจะอยู่ได้มั้ย?! ฯลฯ

ในใจฉันมีคำถามตามมาอีกเป็นพรวน จนลืมสังเกตว่าผู้โดยสารข้างๆ เอาเข็มขัดมาคาดแล้ว ฉันจึงปฏิบัติตามอย่างไม่รอช้า เพื่อเริ่มต้นการเดินทางสู่จุดเหนือสุดในแดนสยาม ในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย

…

บทความเด็กม.6 โรงเรียนปัญโญทัย ในกรุงเทพธุรกิจ”ยังมีความรักใน ความมืดมิด”

เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว 2551 นักเรียนชั้นม.6 ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนปัญโญทัย ได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ แต่ละคนแยกย้ายไปแต่ละที่ และก็ได้นำประสบการณ์ในครั้งนั้นมานำเสนอคณะครูและผู้ปกครองฟังกันไปเมื่อปลายปีการศึกษาที่แล้ว และตอนนี้ได้เขียนเป็นบทความลงใน กรุงเทพธุรกิจ ให้สาธารณชนได้อ่านกัน โดยกรุงเทพฯธุรกิจจะทยอยนำลงทีละคนในแต่ละสัปดาห์

เท่าที่ผมทราบจากหมอพร เด็กนักเรียนที่นี่จะเริ่มออกไปฝึกงาน ตั้งแต่ครั้งแรกๆจะ ไปกันเป็นกลุ่ม 4คน ต่อมาก็จับคู่ไปกัน 2 คน จนในที่สุดไปคนเดียว สถานที่ฝึกงานก็มักจะเป็นงานที่ต้องใช้ความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างมากในงานที่ต้องใช้แรงงานและฝีมือ จนถึงงานในลักษณะการบำเพ็ญประโยชน์กับผู้ที่ขาดโอกาสหรือผู้ที่ด้อยค่าในสังคม ผมได้รับทราบจากหมอพรในคราวนั่งฟังการนำเสนอของเด็กๆว่า โรงเรียนปัญโญทัยคาดหวังที่จะให้เด็กๆได้เห็นว่ามีคนอีกมากมายที่แย่กว่าเรา ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน และจะมีส่วนช่วยคนเหล่านี้ได้อย่างไร รวมทั้งทำอย่างไรให้ตัวของเด็กเองไม่กลายเป็นผู้ก่อปัญหาหรือกลายไปเป็นอย่างที่เห็น

บทความตอนนี้เป็นบทความของนักเรียนคนที่ 7 ที่ถูกนำลงในกรุงเทพฯธุรกิจ ฉบับวันที่ 7 สิงหาคม 2552 นี้ เชิญอ่านครับ

ยังมีความรักใน ความมืดมิด

โดย : ภัทรศัย ทิพยาณานุกูล

 

โลกของคนตาบอดที่พิการซ้ำซ้อนนั้น คงเป็นโลกที่ห่างไกล เกินจินตนาการของคนปกติทั่วไป แต่นักเรียนชั้นม. ปลายคนหนึ่ง ได้เข้าไปทำความรู้จักกับพวกเขา แล้วถ่ายทอดออกมาให้คนทั่วไปได้รับรู้ถึงชีวิตน้อยๆ ที่ยังคงดำเนินต่อไป ท่ามกลางความความรักและความเอาใจใส่ในบ้านสำหรับเด็กพิการ

 ทันทีที่ผมย่างเท้าเข้าไปหน้าอาคารสำนักงานของบ้านเด็กตาบอดผู้พิการซ้ำซ้อน ผมอดรู้สึกไม่ได้ว่าสถานที่นี้ค่อนข้างคับแคบ แต่เมื่อเดินต่อเข้าไปก็พบห้องอีกมากมายเรียงรายกันไป นี่เป็นอีกครั้งที่ผมมองเห็นบางอย่างจากภายนอกเป็นอย่างหนึ่ง แต่ภายในกลับตรงกันข้าม นอกจากนี้ยังมีสนามเด็กเล่นอยู่ระหว่างกลาง พร้อมกับมีเครื่องเล่นหลายชนิดตั้งอยู่

 วันแรกที่ผมไปมีเด็กคนหนึ่งมาหาผมแล้วพูดว่า “หวัดดีคับพี่ พี่มาทำอะหยัง” ผมงงไปชั่วครู่ แล้วตอบว่า “มาช่วยดูแลน้องๆ ไงครับ” แต่เด็กคนนั้นก็ไม่ได้สนใจผม เขาหันหลังเดินไปที่อื่นแล้ว และวันต่อๆ มาเขาก็มาพูดว่า “หวัดดีคับพี่ หวัดดีคับน้อง” พูดเองตอบเอง จากนั้นก็เดินจากไป ทิ้งให้ผมยืนงงอยู่คนเดียว

บทความในกรุงเทพธุรกิจวันที่17 กค.2552 “ฤาชีวิตพวกเขามีค่าเพียงครึ่งเดียว”

เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว 2551 นักเรียนชั้นม.6 ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนปัญโญทัย ได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ แต่ละคนแยกย้ายไปแต่ละที่ และก็ได้นำประสบการณ์ในครั้งนั้นมานำเสนอคณะครูและผู้ปกครองฟังกันไปเมื่อปลายปีการศึกษาที่แล้ว และตอนนี้ได้เขียนเป็นบทความลงใน กรุงเทพธุรกิจ ให้สาธารณชนได้อ่านกัน โดยกรุงเทพฯธุรกิจจะทยอยนำลงทีละคนในแต่ละสัปดาห์

เท่าที่ผมทราบจากหมอพร เด็กนักเรียนที่นี่จะเริ่มออกไปฝึกงาน ตั้งแต่ครั้งแรกๆจะ ไปกันเป็นกลุ่ม 4คน ต่อมาก็จับคู่ไปกัน 2 คน จนในที่สุดไปคนเดียว สถานที่ฝึกงานก็มักจะเป็นงานที่ต้องใช้ความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างมากในงานที่ต้องใช้แรงงานและฝีมือ จนถึงงานในลักษณะการบำเพ็ญประโยชน์กับผู้ที่ขาดโอกาสหรือผู้ที่ด้อยค่าในสังคม ผมได้รับทราบจากหมอพรในคราวนั่งฟังการนำเสนอของเด็กๆว่า โรงเรียนปัญโญทัยคาดหวังที่จะให้เด็กๆได้เห็นว่ามีคนอีกมากมายที่แย่กว่าเรา ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน และจะมีส่วนช่วยคนเหล่านี้ได้อย่างไร รวมทั้งทำอย่างไรให้ตัวของเด็กเองไม่กลายเป็นผู้ก่อปัญหาหรือกลายไปเป็นอย่างที่เห็น

บทความตอนนี้เป็นบทความของนักเรียนคนที่ 5 ที่ถูกนำลงในกรุงเทพฯธุรกิจ ฉบับวันที่ 17 กรกฎาคม 2552 นี้ เชิญอ่านครับ

ฤาชีวิตพวกเขามีค่าเพียงครึ่งเดียว

โดย : ภัทรุตม์ พันธุ์โอสถ

 ข้อเขียนจากประสบการณ์ฝึกงาน ที่สถานสงเคราะห์บ้านกึ่งวิถีชาย ในช่วงปิดเทอมของนักเรียนชั้นมัธยมปลาย โรงเรียนปัญโญทัย

ชีวิตของคนหนึ่งคน บางคนอาจเกิดมาไม่ครบถ้วนสมบูรณ์พร้อม แล้วค่อยๆ เติมให้เต็มในภายหลัง หากยังมีอีกหลายคน ที่เกิดมามีครบหนึ่งชีวิต แต่กลับค่อยๆ ลดลง เหลือเพียงเสี้ยวหนึ่งของชีวิตที่ยังคงหายใจอยู่

…

ณ บ้านกึ่งวิถี คลอง 6 ธัญญบุรี

20:16น. ตุลาคม พศ.2551

ผมนั่งอยู่คนเดียวในห้องพัก เสียงต่างๆ จากภายนอกค่อยๆ จางหายไปกับความมืด ผู้คนต่างเข้านอนกันหมดแล้ว ผมเปิดประตูเดินออกไปที่ระเบียง มองฝ่าไปในความมืด แล้วก็เดินกลับเข้ามา ผมนั่งลงเปิดสมุดบันทึกออกมาแล้วเริ่มถ่ายทอดสิ่งที่พบพานลงไป

และแล้ว…เรื่องราวต่างๆ ในห้วงความทรงจำของผมก็พรั่งพรูออกมาดุจสายธารที่ไหลเชี่ยวกรากไม่ขาดตอน

… 

บทความในกรุงเทพธุรกิจวันที่3กค.2552 “ชีวิตพิเศษ ในวันธรรมดา” เขียนโดยนักเรียนปัญโญทัย

เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว 2551 นักเรียนชั้นม.6 ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนปัญโญทัย ได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ แต่ละคนแยกย้ายไปแต่ละที่ และก็ได้นำประสบการณ์ในครั้งนั้นมานำเสนอคณะครูและผู้ปกครองฟังกันไปเมื่อปลายปีการศึกษาที่แล้ว และตอนนี้ได้เขียนเป็นบทความลงใน กรุงเทพธุรกิจ ให้สาธารณชนได้อ่านกัน โดยกรุงเทพฯธุรกิจจะทยอยนำลงทีละคนในแต่ละสัปดาห์

เท่าที่ผมทราบจากหมอพร เด็กนักเรียนที่นี่จะเริ่มออกไปฝึกงาน ตั้งแต่ครั้งแรกๆจะ ไปกันเป็นกลุ่ม 4คน ต่อมาก็จับคู่ไปกัน 2 คน จนในที่สุดไปคนเดียว สถานที่ฝึกงานก็มักจะเป็นงานที่ต้องใช้ความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างมากในงานที่ต้องใช้แรงงานและฝีมือ จนถึงงานในลักษณะการบำเพ็ญประโยชน์กับผู้ที่ขาดโอกาสหรือผู้ที่ด้อยค่าในสังคม ผมได้รับทราบจากหมอพรในคราวนั่งฟังการนำเสนอของเด็กๆว่า โรงเรียนปัญโญทัยคาดหวังที่จะให้เด็กๆได้เห็นว่ามีคนอีกมากมายที่แย่กว่าเรา ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน และจะมีส่วนช่วยคนเหล่านี้ได้อย่างไร รวมทั้งทำอย่างไรให้ตัวของเด็กเองไม่กลายเป็นผู้ก่อปัญหาหรือกลายไปเป็นอย่างที่เห็น

บทความตอนนี้เป็นบทความของนักเรียนคนที่ 3  ที่ถูกนำลงในกรุงเทพฯธุรกิจ ฉบับวันที่ 3  กรกฎาคม 2552  เชิญอ่านครับ

ชีวิตพิเศษ ในวันธรรมดา

โดย : ณัฐสินี กิตติพีรพัฒน์

บันทึกประสบการณ์ของ ณัฐสินี กิตติพีรพัฒน์ นักเรียนชั้นมัธยมปลาย โรงเรียนปัญโญทัย ที่ใช้เวลาในช่วงปิดเทอม ฝึกงานที่สถาบันราชานุกูล

เมื่อเราพูดได้ เราก็ควรพูดให้ดี ไม่พูดเพ้อเจ้อ ไร้สาระ

เมื่อเราสามารถฟังและรับรู้ได้  เราก็ควรจะตั้งใจฟังให้ดีๆ

เมื่อเราสามารถทำความเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้ 

เราก็ควรจะพยายามทำความเข้าใจในเรื่องต่างๆ อย่างจริงจัง

และเมื่อเราสามารถคิดได้ แล้วเรายังมัวแต่คิดถึงอะไรอยู่เล่า…? 

บทความในกรุงเทพธุรกิจวันที่ 26มิย.2552 “บ้านนานา ที่พักพิงของชีวิตไร้ที่พึ่ง” เขียนโดยนักเรียนปัญโญทัย

เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว 2551 นักเรียนชั้นม.6 ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนปัญโญทัย ได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ แต่ละคนแยกย้ายไปแต่ละที่ และก็ได้นำประสบการณ์ในครั้งนั้นมานำเสนอคณะครูและผู้ปกครองฟังกันไปเมื่อปลายปีการศึกษาที่แล้ว และตอนนี้ได้เขียนเป็นบทความลงใน กรุงเทพธุรกิจ ให้สาธารณชนได้อ่านกัน โดยกรุงเทพฯธุรกิจจะทยอยนำลงทีละคนในแต่ละสัปดาห์

เท่าที่ผมทราบจากหมอพร เด็กนักเรียนที่นี่จะเริ่มออกไปฝึกงาน ตั้งแต่ครั้งแรกๆจะ ไปกันเป็นกลุ่ม 4คน ต่อมาก็จับคู่ไปกัน 2 คน จนในที่สุดไปคนเดียว สถานที่ฝึกงานก็มักจะเป็นงานที่ต้องใช้ความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างมากในงานที่ต้องใช้แรงงานและฝีมือ จนถึงงานในลักษณะการบำเพ็ญประโยชน์กับผู้ที่ขาดโอกาสหรือผู้ที่ด้อยค่าในสังคม ผมได้รับทราบจากหมอพรในคราวนั่งฟังการนำเสนอของเด็กๆว่า โรงเรียนปัญโญทัยคาดหวังที่จะให้เด็กๆได้เห็นว่ามีคนอีกมากมายที่แย่กว่าเรา ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน และจะมีส่วนช่วยคนเหล่านี้ได้อย่างไร รวมทั้งทำอย่างไรให้ตัวของเด็กเองไม่กลายเป็นผู้ก่อปัญหาหรือกลายไปเป็นอย่างที่เห็น

บทความตอนนี้เป็นบทความที่ 2 ที่ถูกนำลงในกรุงเทพฯธุรกิจ ฉบับวันที่ 26 มิถุนายน 2552  เชิญอ่านครับ

บ้านนานา ที่พักพิงของชีวิตไร้ที่พึ่ง 

โดย : อัญชิสา เฉลิมพรพงศ์

อ่านงานเขียนจากประสบการณ์ฝึกงานของ อัญชิสา เฉลิมพรพงศ์ นักเรียนชั้นมัธยมปลาย ที่ใช้เวลาช่วงปิดเทอมในศูนย์ช่วยเหลือเด็กชายแดนไทย-พม่า

ณ บ้านนานา จากกินฝุ่นเราเปลี่ยนเป็นกินข้าว จากดมกาววันนี้เราเรียนหนังสือ ณ บ้านนานาพวกเราประสานมือ ความรักคือพลังร่วมก้าวไป

1.

“งั้นไปที่สะพานก่อนแล้วกันนะ” พี่เจ้าหน้าที่บอกฉันซึ่งพยักหน้าอย่างงงๆ เพราะไม่เข้าใจว่าจะไปที่ ‘สะพาน’ ทำไม จนกระทั่งพี่ๆ อธิบายว่าที่นั่นก็เปรียบเสมือน ‘แหล่งเงินทุน’ ของเด็กๆ ดังนั้นไม่ช้าฉันจึงมาหยุดอยู่ริมสะพาน ติดกับรั้วเหล็ก ฉันกับเจ้าหน้าที่ยืนอยู่ฝั่งนี้ ส่วนพวกเขายืนอยู่ฝั่งโน้น ยื่นมือน้อยๆ สกปรกมอมแมมมาจับพี่เจ้าหน้าที่อย่างสนิทสนม

ณ สะพานข้ามแดนไทย – พม่า ขอทานมากมายนั่งเรียงรายกันตามริมถนน รอคอยนักท่องเที่ยวผู้ใจบุญที่ผ่านไปผ่านมาเป็นครั้งคราว ขอทานเหล่านี้มีอยู่จำนวนมาก ซึ่งเด็กๆ มักจะเรียกคะแนนความสงสารของนักท่องเที่ยวทั้งไทยและฝรั่งได้มากกว่าผู้ใหญ่ แต่ใครเล่าจะรู้ว่าการให้ทานเด็กๆ เหล่านี้เป็นการช่วยเหลือพวกเขาจริงหรือไม่

เพราะส่วนใหญ่แล้วพวกเขาแทบไม่ได้ประโยชน์จากเงินที่ได้เลย บางคนนำเงินที่ได้ไปซื้อสิ่งเสพติด บางคนก็ถูกพ่อแม่บังคับให้มาขอทาน…

ฉันรู้สึกสะท้อนใจ สังคมไทยเสื่อมโทรมลงถึงเพียงนี้แล้วหรือ แม้แต่เด็กเล็กๆ อายุไม่ถึงสิบขวบก็ดมกาว สูบบุหรี่ พ่อแม่ก็ช่างใจร้าย บังคับให้ลูกน้อยออกมาขอทานอยู่ริมถนน การใช้แรงงานเด็กก็แย่พออยู่แล้ว แต่การบังคับให้ลูกในไส้ของตัวเองมาขอทาน ไม่แย่กว่าหรือ

บทความในกรุงเทพธุรกิจ “บ้านหลังสุดท้ายของชีวิตที่ถูกลืม” เขียนโดยนักเรียนปัญโญทัย

เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว 2551 นักเรียนชั้นม.6 ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนปัญโญทัย ได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์  แต่ละคนแยกย้ายไปแต่ละที่ และก็ได้นำประสบการณ์ในครั้งนั้นมานำเสนอคณะครูและผู้ปกครองฟังกันไปเมื่อปลายปีการศึกษาที่แล้ว และตอนนี้ได้เขียนเป็นบทความลงใน กรุงเทพธุรกิจ ให้สาธารณชนได้อ่านกัน

เท่าที่ผมทราบจากหมอพร  เด็กนักเรียนที่นี่จะเริ่มออกไปฝึกงาน ตั้งแต่ครั้งแรกๆจะ ไปกันเป็นกลุ่ม 4คน   ต่อมาก็จับคู่ไปกัน 2 คน จนในที่สุดไปคนเดียว สถานที่ฝึกงานก็มักจะเป็นงานที่ต้องใช้ความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างมากในงานที่ต้องใช้แรงงานและฝีมือ  จนถึงงานในลักษณะการบำเพ็ญประโยชน์กับผู้ที่ขาดโอกาสหรือผู้ที่ด้อยค่าในสังคม  ผมได้รับทราบจากหมอพรในคราวนั่งฟังการนำเสนอของเด็กๆว่า โรงเรียนปัญโญทัยคาดหวังที่จะให้เด็กๆได้เห็นว่ามีคนอีกมากมายที่แย่กว่าเรา ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน และจะมีส่วนช่วยคนเหล่านี้ได้อย่างไร รวมทั้งทำอย่างไรให้ตัวของเด็กเองไม่กลายเป็นผู้ก่อปัญหาหรือกลายไปเป็นอย่างที่เห็น

ตัวอย่างบทความ  

บ้านหลังสุดท้ายของชีวิตที่ถูกลืม  

เขียนโดย วินิทร เธียรวณิชพันธุ์   อ่านบทความต้นฉบับเต็มจากกรุงเทพธุรกิจคลิกที่นี่

ประสบการณ์นักเรียนชั้นมัธยมปลาย ในการเรียนรู้จากการฝึกงานที่บ้านวาสนะเวศม์ เพื่อดูแลผู้สูงวัยไร้ที่พึ่งพิง ในช่วงปิดภาคเรียนที่ผ่านมา

เด็กคิดเด็กเขียน

รายงานชิ้นนี้ วินิทร เธียรวณิชพันธุ์ นักเรียนโรงเรียนปัญโญทัย เขตสายไหม กรุงเทพฯ เขียนขึ้นภายหลังจากการฝึกงาน ที่บ้านวาสนะเวศม์ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในช่วงปิดภาคเรียนที่ผ่านมา

ก้าวเข้าสู่รั้วมัธยมปลาย นักเรียนส่วนใหญ่เลือกจะใช้เวลาไปกับ การเตรียมสอบอย่างเข้มข้น เพื่อเข้ามหาวิทยาลัย  แต่มีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เต็มใจแบ่งเวลาในช่วงปิดเทอม ไปฝึกงานที่บ้านพักคนชรา เพื่อจะได้เรียนรู้ว่า ชีวิตหนึ่งที่เกิดขึ้นมานั้น มีคุณค่าแม้ในบั้นปลายของชีวิต 

พวกเขาต่างนั่งอยู่ในภวังค์ สายตาเหม่อลอย ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเงียบและอ้างว้าง ผมไม่อาจหยั่งรู้ได้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่  แต่ผมเชื่อว่าสิ่งที่พวกเขาโหยหามากที่สุดในยามนี้คือ ‘ครอบครัว’

ใช่แล้ว พวกเขาคือผู้สูงอายุกลุ่มหนึ่งในบ้านวาสนะเวศม์ พวกเขาคือผู้สูงอายุที่มีอาการหลงหรือเลอะเลือน ภาพของพวกเขาเหล่านั้นยังติดตรึงใจผมจนทุกวันนี้

ผมยังจำได้ดีว่าทีแรกที่เมื่อผมตัดสินใจจะไปฝึกงานที่สถานสงเคราะห์คนชรา ความรู้สึกที่ผมสัมผัสได้จากเพื่อนๆ บางคนคือความแปลกใจ ว่าทำไมผมถึงได้ตัดสินใจเช่นนั้น ลึกๆ ในใจแล้วผมเองก็รู้สึกงุนงงกับตัวเองอยู่เหมือนกันในตอนแรก ว่าทำไมต้องสถานสงเคราะห์คนชรา แต่ไม่ช้าผมก็มีคำตอบให้กับตัวเองว่า ผมต้องการที่จะเข้าใจจิตใจของผู้สูงอายุ และต้องการที่จะช่วยดูแลพวกเขา แม้เพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ ก็ยังดี