บทความเด็กม.6 โรงเรียนปัญโญทัย ในกรุงเทพธุรกิจ”แสงแห่งความหวัง ในบ้านหลังที่สอง”

เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว 2551 นักเรียนชั้นม.6 ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนปัญโญทัย ได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ แต่ละคนแยกย้ายไปแต่ละที่ และก็ได้นำประสบการณ์ในครั้งนั้นมานำเสนอคณะครูและผู้ปกครองฟังกันไปเมื่อ ปลายปีการศึกษาที่แล้ว และตอนนี้ได้เขียนเป็นบทความลงใน กรุงเทพธุรกิจ ให้สาธารณชนได้อ่านกัน โดยกรุงเทพฯธุรกิจจะทยอยนำลงทีละคนในแต่ละสัปดาห์

เด็กนักเรียนชั้นม.-ม.5 ที่ปัญโญทัยจะเริ่มออกไปฝึกงาน ตั้งแต่ชั้นม.3  ครั้งแรกๆจะไปกันเป็นกลุ่ม 4คน ต่อมาก็จับคู่ไปกัน 2 คน จนในที่สุดไปคนเดียว สถานที่ฝึกงานก็มักจะเป็นงานที่ต้องใช้ความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างมากในงาน ที่ต้องใช้แรงงานและฝีมือ จนถึงงานในลักษณะการบำเพ็ญประโยชน์กับผู้ที่ขาดโอกาสหรือผู้ที่ด้อยค่าใน สังคม ผมได้รับทราบจากหมอพรในคราวนั่งฟังการนำเสนอของเด็กๆว่า โรงเรียนปัญโญทัยคาดหวังที่จะให้เด็กๆได้เห็นว่ามีคนอีกมากมายที่แย่กว่าเรา ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน และจะมีส่วนช่วยคนเหล่านี้ได้อย่างไร รวมทั้งทำอย่างไรให้ตัวของเด็กเองไม่กลายเป็นผู้ก่อปัญหาหรือกลายไปเป็น อย่างที่เห็น

บทความตอนนี้เป็นบทความของนักเรียนคนที่ 9 ที่ถูกนำลงในกรุงเทพฯธุรกิจ ฉบับวันที่ 21 สิงหาคม 2552 นี้ เชิญอ่านครับ

แสงแห่งความหวัง ในบ้านหลังที่สอง

โดย : ธวัล วงษ์ศุทธิภากร

ธวัล วงษ์ศุทธิภากร นักเรียนชั้นมัธยมปลาย ร.ร.ปัญโญทัย เขียนสารคดีถ่ายทอดประสบการณ์การฝึกงาน ณ สถานแรกรับเด็กหญิงบ้านธัญญพร

เมื่อบ้านที่แท้จริงไม่ใช่สถานที่ปลอดภัย และเมื่อชีวิตในวันเยาว์ไม่ใช่แค่การไปเรียนหนังสือแล้วกลับมาอยู่พร้อมหน้า ในครอบครัว เด็กๆ เหล่านี้จึงต้องถูกส่งตัวมาอยู่ที่ ‘บ้าน’ อีกหลัง โดยไม่รู้ว่าวันไหน…จะได้กลับไปสู่อ้อมอกพ่อแม่อีกครั้ง นักเรียนคนหนึ่งจึงบอกเล่า เรื่องราวของพวกเธอผ่านประสบการณ์การฝึกงานที่ ‘บ้านธัญญพร’ ให้คนภายนอกได้รับรู้

ในที่สุดฉันก็มายืนอยู่หน้าประตูรั้วใหญ่ของสถานเเรกรับเด็กหญิงบ้านธัญ ญพร หลังจากที่ใช้เวลาเดินทางประมาณชั่วโมงเศษ  ฉันเดินต่อเข้าไปในบริเวณอาคารที่เด็กๆ อายุประมาณ 6-18 ปีวิ่งเล่นอยู่ เด็กเกือบทุกคนพากันหันมาจ้องมองฉัน เหมือนกับว่าฉันเป็นเผ่าพันธุ์ใหม่บนโลกที่เพิ่งถูกค้นพบ พวกเขาสงสัยกันว่าฉันมาทำอะไรที่นี่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามาถาม จนกระทั่งหลังจากพวกเด็กๆ เคารพธงชาติเสร็จ คุณครูคนหนึ่งก็ให้ฉันออกไปเเนะนำตัวเองเพื่อให้เด็กๆ ทุกคนรู้จัก

การแสดงดนตรีของวง Sunrise String Orchestra วันเสาร์ที่ 29สิงหาคม 2552

ขอเชิญชมการแสดงดนตรี บรรเลงเพลงละเลงสี นำเสนอโดยวง Sunrise String Orchestra

ในวันเสาร์ที่ 29 สิงหาคม 2552 นี้ เวลา 14.30น.

ที่ หอศิลปวัฒนธรรมกรุงเทพฯ( หรือหอศิลป์กรุงเทพ แถวปทุมวัน )

ไม่เก็บค่าเข้าชม รายละเอียดอื่นๆดูได้จากภาพโปสเตอร์ด้านล่างครับ

วงดนตรีวงนี้ประกอบด้วยสมาชิกที่มีอายุหลากหลาย ตั้งแต่เด็กชั้นประถมต้น จนถึงพ่อแม่ของเด็กๆ  รวบรวมเด็กนักเรียนจากหลายโรงเรียน ที่ผู้อนวยเพลง “ครูพูนโชค กุหลาบวงษ์ “และทีมงานไปเป็นครูสอนอยู่  และมีเด็กนักเรียนปัญโญทัย ร่วมอยู่ด้วยหลายคน

เด็กๆต้องซ้อมกัน ตั้งแต่บ่ายโมงถึงหกโมงเย็น ทุกวันอาทิตย์ ติดต่อกันยาวนาน หลายเดือน ตลอดปี  การดำเนินการของวงเป็นไปโดยไม่แสวงหารายได้ ทุกคนในวงต้องช่วยกันรับผิดชอบค่าใช้จ่าย หลายๆครั้งเป็นการแสดงโดยไม่เก็บค่าเข้าชม แลกกับการที่เด็กๆได้ใช้เวลาอย่างมีประโยชน์ ได้มีเวทีแสดงออก และยังเป็นการนำดนตรีแบบนี้มาให้คนทั่วไปได้มีโอกาสสัมผัส และรับฟัง

หลังจากงานนี้แล้ว  ครั้งต่อไปวงจะเดินทางไปแสดง ที่นครเวียงจันท์ ในช่วงกลางเดือนตุลาคม ปีนี้ จะแจ้งข่าวให้ท่านทราบต่อไป

ผมเคยนำวิดีโอบันทึกการแสดงครั้งก่อนหน้านี้ เมือปลายปีที่แล้วมาลงไว้ ท่านสามารถเข้าชมเป็นตัวอย่างได้ คลิกที่นี่ครับ

บทความเด็กม.6 โรงเรียนปัญโญทัย ในกรุงเทพธุรกิจ”ชีวิตใหม่ ในเส้นทางเดิม”

เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว 2551 นักเรียนชั้นม.6 ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนปัญโญทัย ได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ แต่ละคนแยกย้ายไปแต่ละที่ และก็ได้นำประสบการณ์ในครั้งนั้นมานำเสนอคณะครูและผู้ปกครองฟังกันไปเมื่อปลายปีการศึกษาที่แล้ว และตอนนี้ได้เขียนเป็นบทความลงใน กรุงเทพธุรกิจ ให้สาธารณชนได้อ่านกัน โดยกรุงเทพฯธุรกิจจะทยอยนำลงทีละคนในแต่ละสัปดาห์

เท่าที่ผมทราบจากหมอพร เด็กนักเรียนที่นี่จะเริ่มออกไปฝึกงาน ตั้งแต่ครั้งแรกๆจะ ไปกันเป็นกลุ่ม 4คน ต่อมาก็จับคู่ไปกัน 2 คน จนในที่สุดไปคนเดียว สถานที่ฝึกงานก็มักจะเป็นงานที่ต้องใช้ความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างมากในงานที่ต้องใช้แรงงานและฝีมือ จนถึงงานในลักษณะการบำเพ็ญประโยชน์กับผู้ที่ขาดโอกาสหรือผู้ที่ด้อยค่าในสังคม ผมได้รับทราบจากหมอพรในคราวนั่งฟังการนำเสนอของเด็กๆว่า โรงเรียนปัญโญทัยคาดหวังที่จะให้เด็กๆได้เห็นว่ามีคนอีกมากมายที่แย่กว่าเรา ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน และจะมีส่วนช่วยคนเหล่านี้ได้อย่างไร รวมทั้งทำอย่างไรให้ตัวของเด็กเองไม่กลายเป็นผู้ก่อปัญหาหรือกลายไปเป็นอย่างที่เห็น

บทความตอนนี้เป็นบทความของนักเรียนคนที่ 8 ที่ถูกนำลงในกรุงเทพฯธุรกิจ ฉบับวันที่ 14 สิงหาคม 2552 นี้ เชิญอ่านครับ

ชีวิตใหม่ ในเส้นทางเดิม

โดย : ลักษิกา ไกรลาสสุวรรณ

ลักษิกา ไกรลาสสุวรรณ นักเรียนมัธยมปลายจากโรงเรียนปัญโญทัย เขียนเล่าประสบการณ์การเรียนรู้ หลังฝึกงานกับองค์กรเอกชนช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาส

ท่ามกลางความขวักไขว่ของผู้คน ทั้งนักท่องเที่ยว และเจ้าของธุรกิจปลีกย่อยในแม่สาย เด็กขอทานตัวน้อยๆ หลายคน เดินเร่หาความหวังในรูปของเศษเงิน หากศูนย์พักพิงแห่งหนึ่งได้ถือกำเนิดขึ้น เพื่อให้พวกเขาได้มีทางเดินใหม่ในชีวิต มากกว่าแค่ชะตาชีวิตที่ไม่มีทางเลือก

“เฮ้อ ….” นั่นคือเสียงถอนหายใจของฉัน ซึ่งดูแล้วไม่น่าจะถูกยกขึ้นมาใช้กล่าวถึง เป็นการเปิดฉากการเล่าเรื่องราวครั้งนี้เลย อย่างไรก็ดีฉันเห็นว่านี้เป็นเสียงอันเหมาะสมที่สุดแล้ว ในการบรรยายความรู้สึกที่ฉันมีต่อการไปฝึกงานครั้งนี้ ซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกว่าตนเองถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วขณะนั่งอยู่บนรถทัวร์ ทั้งไม่มีคนจะช่วยฉันนับด้วย เพราะบนรถทัวร์นี้ไม่มีใครเลยซักคนเดียวที่ฉันรู้จัก

ใช่แล้ว การไปฝึกงานครั้งนี้นักเรียนชั้น ม.5 จะต้องฉายเดี่ยวครับท่าน! เพราะฉะนั้นเสียง ”เฮ้อ” ข้างต้นจึงหมายถึง “ในที่สุดเราก็ต้องไป…..เฮ้อ” “แล้วจะต้องไปทำอะไรนะนี่…” “เราจะอยู่ได้มั้ย?! ฯลฯ

ในใจฉันมีคำถามตามมาอีกเป็นพรวน จนลืมสังเกตว่าผู้โดยสารข้างๆ เอาเข็มขัดมาคาดแล้ว ฉันจึงปฏิบัติตามอย่างไม่รอช้า เพื่อเริ่มต้นการเดินทางสู่จุดเหนือสุดในแดนสยาม ในอำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย

…

บทความเด็กม.6 โรงเรียนปัญโญทัย ในกรุงเทพธุรกิจ”ยังมีความรักใน ความมืดมิด”

เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว 2551 นักเรียนชั้นม.6 ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนปัญโญทัย ได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ แต่ละคนแยกย้ายไปแต่ละที่ และก็ได้นำประสบการณ์ในครั้งนั้นมานำเสนอคณะครูและผู้ปกครองฟังกันไปเมื่อปลายปีการศึกษาที่แล้ว และตอนนี้ได้เขียนเป็นบทความลงใน กรุงเทพธุรกิจ ให้สาธารณชนได้อ่านกัน โดยกรุงเทพฯธุรกิจจะทยอยนำลงทีละคนในแต่ละสัปดาห์

เท่าที่ผมทราบจากหมอพร เด็กนักเรียนที่นี่จะเริ่มออกไปฝึกงาน ตั้งแต่ครั้งแรกๆจะ ไปกันเป็นกลุ่ม 4คน ต่อมาก็จับคู่ไปกัน 2 คน จนในที่สุดไปคนเดียว สถานที่ฝึกงานก็มักจะเป็นงานที่ต้องใช้ความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างมากในงานที่ต้องใช้แรงงานและฝีมือ จนถึงงานในลักษณะการบำเพ็ญประโยชน์กับผู้ที่ขาดโอกาสหรือผู้ที่ด้อยค่าในสังคม ผมได้รับทราบจากหมอพรในคราวนั่งฟังการนำเสนอของเด็กๆว่า โรงเรียนปัญโญทัยคาดหวังที่จะให้เด็กๆได้เห็นว่ามีคนอีกมากมายที่แย่กว่าเรา ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน และจะมีส่วนช่วยคนเหล่านี้ได้อย่างไร รวมทั้งทำอย่างไรให้ตัวของเด็กเองไม่กลายเป็นผู้ก่อปัญหาหรือกลายไปเป็นอย่างที่เห็น

บทความตอนนี้เป็นบทความของนักเรียนคนที่ 7 ที่ถูกนำลงในกรุงเทพฯธุรกิจ ฉบับวันที่ 7 สิงหาคม 2552 นี้ เชิญอ่านครับ

ยังมีความรักใน ความมืดมิด

โดย : ภัทรศัย ทิพยาณานุกูล

 

โลกของคนตาบอดที่พิการซ้ำซ้อนนั้น คงเป็นโลกที่ห่างไกล เกินจินตนาการของคนปกติทั่วไป แต่นักเรียนชั้นม. ปลายคนหนึ่ง ได้เข้าไปทำความรู้จักกับพวกเขา แล้วถ่ายทอดออกมาให้คนทั่วไปได้รับรู้ถึงชีวิตน้อยๆ ที่ยังคงดำเนินต่อไป ท่ามกลางความความรักและความเอาใจใส่ในบ้านสำหรับเด็กพิการ

 ทันทีที่ผมย่างเท้าเข้าไปหน้าอาคารสำนักงานของบ้านเด็กตาบอดผู้พิการซ้ำซ้อน ผมอดรู้สึกไม่ได้ว่าสถานที่นี้ค่อนข้างคับแคบ แต่เมื่อเดินต่อเข้าไปก็พบห้องอีกมากมายเรียงรายกันไป นี่เป็นอีกครั้งที่ผมมองเห็นบางอย่างจากภายนอกเป็นอย่างหนึ่ง แต่ภายในกลับตรงกันข้าม นอกจากนี้ยังมีสนามเด็กเล่นอยู่ระหว่างกลาง พร้อมกับมีเครื่องเล่นหลายชนิดตั้งอยู่

 วันแรกที่ผมไปมีเด็กคนหนึ่งมาหาผมแล้วพูดว่า “หวัดดีคับพี่ พี่มาทำอะหยัง” ผมงงไปชั่วครู่ แล้วตอบว่า “มาช่วยดูแลน้องๆ ไงครับ” แต่เด็กคนนั้นก็ไม่ได้สนใจผม เขาหันหลังเดินไปที่อื่นแล้ว และวันต่อๆ มาเขาก็มาพูดว่า “หวัดดีคับพี่ หวัดดีคับน้อง” พูดเองตอบเอง จากนั้นก็เดินจากไป ทิ้งให้ผมยืนงงอยู่คนเดียว

รูปเด็กม.6 ปัญโญทัย ที่สตุตการ์ท เยอรมัน

ใน Program ของ WordPress ที่ผมใช้ทำ Website แห่งนี้อยู่  มีสถิติช่วยบอกผมว่ามีเว็บไซด์ไหนบ้างที่ทำ Link เชื่อมโยงมาที่นี่   วันนี้ผมเห็นเว็บอยูแห่งหนึ่งทำLinkมา  เปิดเข้าไปดูเลยทราบว่าเป็นเว็บชื่อ http://www.unescofestival.com/en/presse/   ซึ่งเป็นเว็บทางการของงานที่เด็กๆม.6 ปัญโญทัยไปร่วมด้วย พวกเค้าออกพึ่งเดินทางกลับมาถึงกรุงเทพฯ เมื่อบ่ายวันจันทร์ที่ 27กค.2552ที่ผ่านมา  ถ้าใครสนใจข้อมูลและอยากเห็นภาพบรรยากาศของงาน รวมทั้งรูปของเด็กๆของเรา เชิญคลิกไปที่ Link นี้ครับ http://www.unescofestival.com/en/festival2/138/the-sixth-day

อ่านข้อมูลเพิ่มเติมของการไปร่วมงานครั้งนี้ได้ที่Linkนี้ จดหมายข่าวปัญโญทัย 8 มิย.2552 

  

บทความในกรุงเทพธุรกิจวันที่17 กค.2552 “ฤาชีวิตพวกเขามีค่าเพียงครึ่งเดียว”

เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว 2551 นักเรียนชั้นม.6 ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนปัญโญทัย ได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ แต่ละคนแยกย้ายไปแต่ละที่ และก็ได้นำประสบการณ์ในครั้งนั้นมานำเสนอคณะครูและผู้ปกครองฟังกันไปเมื่อปลายปีการศึกษาที่แล้ว และตอนนี้ได้เขียนเป็นบทความลงใน กรุงเทพธุรกิจ ให้สาธารณชนได้อ่านกัน โดยกรุงเทพฯธุรกิจจะทยอยนำลงทีละคนในแต่ละสัปดาห์

เท่าที่ผมทราบจากหมอพร เด็กนักเรียนที่นี่จะเริ่มออกไปฝึกงาน ตั้งแต่ครั้งแรกๆจะ ไปกันเป็นกลุ่ม 4คน ต่อมาก็จับคู่ไปกัน 2 คน จนในที่สุดไปคนเดียว สถานที่ฝึกงานก็มักจะเป็นงานที่ต้องใช้ความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างมากในงานที่ต้องใช้แรงงานและฝีมือ จนถึงงานในลักษณะการบำเพ็ญประโยชน์กับผู้ที่ขาดโอกาสหรือผู้ที่ด้อยค่าในสังคม ผมได้รับทราบจากหมอพรในคราวนั่งฟังการนำเสนอของเด็กๆว่า โรงเรียนปัญโญทัยคาดหวังที่จะให้เด็กๆได้เห็นว่ามีคนอีกมากมายที่แย่กว่าเรา ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน และจะมีส่วนช่วยคนเหล่านี้ได้อย่างไร รวมทั้งทำอย่างไรให้ตัวของเด็กเองไม่กลายเป็นผู้ก่อปัญหาหรือกลายไปเป็นอย่างที่เห็น

บทความตอนนี้เป็นบทความของนักเรียนคนที่ 5 ที่ถูกนำลงในกรุงเทพฯธุรกิจ ฉบับวันที่ 17 กรกฎาคม 2552 นี้ เชิญอ่านครับ

ฤาชีวิตพวกเขามีค่าเพียงครึ่งเดียว

โดย : ภัทรุตม์ พันธุ์โอสถ

 ข้อเขียนจากประสบการณ์ฝึกงาน ที่สถานสงเคราะห์บ้านกึ่งวิถีชาย ในช่วงปิดเทอมของนักเรียนชั้นมัธยมปลาย โรงเรียนปัญโญทัย

ชีวิตของคนหนึ่งคน บางคนอาจเกิดมาไม่ครบถ้วนสมบูรณ์พร้อม แล้วค่อยๆ เติมให้เต็มในภายหลัง หากยังมีอีกหลายคน ที่เกิดมามีครบหนึ่งชีวิต แต่กลับค่อยๆ ลดลง เหลือเพียงเสี้ยวหนึ่งของชีวิตที่ยังคงหายใจอยู่

…

ณ บ้านกึ่งวิถี คลอง 6 ธัญญบุรี

20:16น. ตุลาคม พศ.2551

ผมนั่งอยู่คนเดียวในห้องพัก เสียงต่างๆ จากภายนอกค่อยๆ จางหายไปกับความมืด ผู้คนต่างเข้านอนกันหมดแล้ว ผมเปิดประตูเดินออกไปที่ระเบียง มองฝ่าไปในความมืด แล้วก็เดินกลับเข้ามา ผมนั่งลงเปิดสมุดบันทึกออกมาแล้วเริ่มถ่ายทอดสิ่งที่พบพานลงไป

และแล้ว…เรื่องราวต่างๆ ในห้วงความทรงจำของผมก็พรั่งพรูออกมาดุจสายธารที่ไหลเชี่ยวกรากไม่ขาดตอน

… 

บทความในกรุงเทพธุรกิจวันที่3กค.2552 “ชีวิตพิเศษ ในวันธรรมดา” เขียนโดยนักเรียนปัญโญทัย

เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว 2551 นักเรียนชั้นม.6 ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนปัญโญทัย ได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ แต่ละคนแยกย้ายไปแต่ละที่ และก็ได้นำประสบการณ์ในครั้งนั้นมานำเสนอคณะครูและผู้ปกครองฟังกันไปเมื่อปลายปีการศึกษาที่แล้ว และตอนนี้ได้เขียนเป็นบทความลงใน กรุงเทพธุรกิจ ให้สาธารณชนได้อ่านกัน โดยกรุงเทพฯธุรกิจจะทยอยนำลงทีละคนในแต่ละสัปดาห์

เท่าที่ผมทราบจากหมอพร เด็กนักเรียนที่นี่จะเริ่มออกไปฝึกงาน ตั้งแต่ครั้งแรกๆจะ ไปกันเป็นกลุ่ม 4คน ต่อมาก็จับคู่ไปกัน 2 คน จนในที่สุดไปคนเดียว สถานที่ฝึกงานก็มักจะเป็นงานที่ต้องใช้ความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างมากในงานที่ต้องใช้แรงงานและฝีมือ จนถึงงานในลักษณะการบำเพ็ญประโยชน์กับผู้ที่ขาดโอกาสหรือผู้ที่ด้อยค่าในสังคม ผมได้รับทราบจากหมอพรในคราวนั่งฟังการนำเสนอของเด็กๆว่า โรงเรียนปัญโญทัยคาดหวังที่จะให้เด็กๆได้เห็นว่ามีคนอีกมากมายที่แย่กว่าเรา ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน และจะมีส่วนช่วยคนเหล่านี้ได้อย่างไร รวมทั้งทำอย่างไรให้ตัวของเด็กเองไม่กลายเป็นผู้ก่อปัญหาหรือกลายไปเป็นอย่างที่เห็น

บทความตอนนี้เป็นบทความของนักเรียนคนที่ 3  ที่ถูกนำลงในกรุงเทพฯธุรกิจ ฉบับวันที่ 3  กรกฎาคม 2552  เชิญอ่านครับ

ชีวิตพิเศษ ในวันธรรมดา

โดย : ณัฐสินี กิตติพีรพัฒน์

บันทึกประสบการณ์ของ ณัฐสินี กิตติพีรพัฒน์ นักเรียนชั้นมัธยมปลาย โรงเรียนปัญโญทัย ที่ใช้เวลาในช่วงปิดเทอม ฝึกงานที่สถาบันราชานุกูล

เมื่อเราพูดได้ เราก็ควรพูดให้ดี ไม่พูดเพ้อเจ้อ ไร้สาระ

เมื่อเราสามารถฟังและรับรู้ได้  เราก็ควรจะตั้งใจฟังให้ดีๆ

เมื่อเราสามารถทำความเข้าใจสิ่งต่างๆ ได้ 

เราก็ควรจะพยายามทำความเข้าใจในเรื่องต่างๆ อย่างจริงจัง

และเมื่อเราสามารถคิดได้ แล้วเรายังมัวแต่คิดถึงอะไรอยู่เล่า…? 

บทความในกรุงเทพธุรกิจวันที่ 26มิย.2552 “บ้านนานา ที่พักพิงของชีวิตไร้ที่พึ่ง” เขียนโดยนักเรียนปัญโญทัย

เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว 2551 นักเรียนชั้นม.6 ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนปัญโญทัย ได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ แต่ละคนแยกย้ายไปแต่ละที่ และก็ได้นำประสบการณ์ในครั้งนั้นมานำเสนอคณะครูและผู้ปกครองฟังกันไปเมื่อปลายปีการศึกษาที่แล้ว และตอนนี้ได้เขียนเป็นบทความลงใน กรุงเทพธุรกิจ ให้สาธารณชนได้อ่านกัน โดยกรุงเทพฯธุรกิจจะทยอยนำลงทีละคนในแต่ละสัปดาห์

เท่าที่ผมทราบจากหมอพร เด็กนักเรียนที่นี่จะเริ่มออกไปฝึกงาน ตั้งแต่ครั้งแรกๆจะ ไปกันเป็นกลุ่ม 4คน ต่อมาก็จับคู่ไปกัน 2 คน จนในที่สุดไปคนเดียว สถานที่ฝึกงานก็มักจะเป็นงานที่ต้องใช้ความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างมากในงานที่ต้องใช้แรงงานและฝีมือ จนถึงงานในลักษณะการบำเพ็ญประโยชน์กับผู้ที่ขาดโอกาสหรือผู้ที่ด้อยค่าในสังคม ผมได้รับทราบจากหมอพรในคราวนั่งฟังการนำเสนอของเด็กๆว่า โรงเรียนปัญโญทัยคาดหวังที่จะให้เด็กๆได้เห็นว่ามีคนอีกมากมายที่แย่กว่าเรา ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน และจะมีส่วนช่วยคนเหล่านี้ได้อย่างไร รวมทั้งทำอย่างไรให้ตัวของเด็กเองไม่กลายเป็นผู้ก่อปัญหาหรือกลายไปเป็นอย่างที่เห็น

บทความตอนนี้เป็นบทความที่ 2 ที่ถูกนำลงในกรุงเทพฯธุรกิจ ฉบับวันที่ 26 มิถุนายน 2552  เชิญอ่านครับ

บ้านนานา ที่พักพิงของชีวิตไร้ที่พึ่ง 

โดย : อัญชิสา เฉลิมพรพงศ์

อ่านงานเขียนจากประสบการณ์ฝึกงานของ อัญชิสา เฉลิมพรพงศ์ นักเรียนชั้นมัธยมปลาย ที่ใช้เวลาช่วงปิดเทอมในศูนย์ช่วยเหลือเด็กชายแดนไทย-พม่า

ณ บ้านนานา จากกินฝุ่นเราเปลี่ยนเป็นกินข้าว จากดมกาววันนี้เราเรียนหนังสือ ณ บ้านนานาพวกเราประสานมือ ความรักคือพลังร่วมก้าวไป

1.

“งั้นไปที่สะพานก่อนแล้วกันนะ” พี่เจ้าหน้าที่บอกฉันซึ่งพยักหน้าอย่างงงๆ เพราะไม่เข้าใจว่าจะไปที่ ‘สะพาน’ ทำไม จนกระทั่งพี่ๆ อธิบายว่าที่นั่นก็เปรียบเสมือน ‘แหล่งเงินทุน’ ของเด็กๆ ดังนั้นไม่ช้าฉันจึงมาหยุดอยู่ริมสะพาน ติดกับรั้วเหล็ก ฉันกับเจ้าหน้าที่ยืนอยู่ฝั่งนี้ ส่วนพวกเขายืนอยู่ฝั่งโน้น ยื่นมือน้อยๆ สกปรกมอมแมมมาจับพี่เจ้าหน้าที่อย่างสนิทสนม

ณ สะพานข้ามแดนไทย – พม่า ขอทานมากมายนั่งเรียงรายกันตามริมถนน รอคอยนักท่องเที่ยวผู้ใจบุญที่ผ่านไปผ่านมาเป็นครั้งคราว ขอทานเหล่านี้มีอยู่จำนวนมาก ซึ่งเด็กๆ มักจะเรียกคะแนนความสงสารของนักท่องเที่ยวทั้งไทยและฝรั่งได้มากกว่าผู้ใหญ่ แต่ใครเล่าจะรู้ว่าการให้ทานเด็กๆ เหล่านี้เป็นการช่วยเหลือพวกเขาจริงหรือไม่

เพราะส่วนใหญ่แล้วพวกเขาแทบไม่ได้ประโยชน์จากเงินที่ได้เลย บางคนนำเงินที่ได้ไปซื้อสิ่งเสพติด บางคนก็ถูกพ่อแม่บังคับให้มาขอทาน…

ฉันรู้สึกสะท้อนใจ สังคมไทยเสื่อมโทรมลงถึงเพียงนี้แล้วหรือ แม้แต่เด็กเล็กๆ อายุไม่ถึงสิบขวบก็ดมกาว สูบบุหรี่ พ่อแม่ก็ช่างใจร้าย บังคับให้ลูกน้อยออกมาขอทานอยู่ริมถนน การใช้แรงงานเด็กก็แย่พออยู่แล้ว แต่การบังคับให้ลูกในไส้ของตัวเองมาขอทาน ไม่แย่กว่าหรือ

บทความในกรุงเทพธุรกิจ “บ้านหลังสุดท้ายของชีวิตที่ถูกลืม” เขียนโดยนักเรียนปัญโญทัย

เมื่อปีการศึกษาที่แล้ว 2551 นักเรียนชั้นม.6 ซึ่งตอนนั้นเรียนอยู่ชั้น ม.5 โรงเรียนปัญโญทัย ได้ใช้ช่วงเวลาหนึ่งไปทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์  แต่ละคนแยกย้ายไปแต่ละที่ และก็ได้นำประสบการณ์ในครั้งนั้นมานำเสนอคณะครูและผู้ปกครองฟังกันไปเมื่อปลายปีการศึกษาที่แล้ว และตอนนี้ได้เขียนเป็นบทความลงใน กรุงเทพธุรกิจ ให้สาธารณชนได้อ่านกัน

เท่าที่ผมทราบจากหมอพร  เด็กนักเรียนที่นี่จะเริ่มออกไปฝึกงาน ตั้งแต่ครั้งแรกๆจะ ไปกันเป็นกลุ่ม 4คน   ต่อมาก็จับคู่ไปกัน 2 คน จนในที่สุดไปคนเดียว สถานที่ฝึกงานก็มักจะเป็นงานที่ต้องใช้ความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างมากในงานที่ต้องใช้แรงงานและฝีมือ  จนถึงงานในลักษณะการบำเพ็ญประโยชน์กับผู้ที่ขาดโอกาสหรือผู้ที่ด้อยค่าในสังคม  ผมได้รับทราบจากหมอพรในคราวนั่งฟังการนำเสนอของเด็กๆว่า โรงเรียนปัญโญทัยคาดหวังที่จะให้เด็กๆได้เห็นว่ามีคนอีกมากมายที่แย่กว่าเรา ได้เห็นชีวิตในอีกมุมหนึ่งที่แทบไม่เคยพบเห็นมาก่อน และจะมีส่วนช่วยคนเหล่านี้ได้อย่างไร รวมทั้งทำอย่างไรให้ตัวของเด็กเองไม่กลายเป็นผู้ก่อปัญหาหรือกลายไปเป็นอย่างที่เห็น

ตัวอย่างบทความ  

บ้านหลังสุดท้ายของชีวิตที่ถูกลืม  

เขียนโดย วินิทร เธียรวณิชพันธุ์   อ่านบทความต้นฉบับเต็มจากกรุงเทพธุรกิจคลิกที่นี่

ประสบการณ์นักเรียนชั้นมัธยมปลาย ในการเรียนรู้จากการฝึกงานที่บ้านวาสนะเวศม์ เพื่อดูแลผู้สูงวัยไร้ที่พึ่งพิง ในช่วงปิดภาคเรียนที่ผ่านมา

เด็กคิดเด็กเขียน

รายงานชิ้นนี้ วินิทร เธียรวณิชพันธุ์ นักเรียนโรงเรียนปัญโญทัย เขตสายไหม กรุงเทพฯ เขียนขึ้นภายหลังจากการฝึกงาน ที่บ้านวาสนะเวศม์ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในช่วงปิดภาคเรียนที่ผ่านมา

ก้าวเข้าสู่รั้วมัธยมปลาย นักเรียนส่วนใหญ่เลือกจะใช้เวลาไปกับ การเตรียมสอบอย่างเข้มข้น เพื่อเข้ามหาวิทยาลัย  แต่มีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เต็มใจแบ่งเวลาในช่วงปิดเทอม ไปฝึกงานที่บ้านพักคนชรา เพื่อจะได้เรียนรู้ว่า ชีวิตหนึ่งที่เกิดขึ้นมานั้น มีคุณค่าแม้ในบั้นปลายของชีวิต 

พวกเขาต่างนั่งอยู่ในภวังค์ สายตาเหม่อลอย ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเงียบและอ้างว้าง ผมไม่อาจหยั่งรู้ได้ว่าพวกเขาคิดอะไรอยู่  แต่ผมเชื่อว่าสิ่งที่พวกเขาโหยหามากที่สุดในยามนี้คือ ‘ครอบครัว’

ใช่แล้ว พวกเขาคือผู้สูงอายุกลุ่มหนึ่งในบ้านวาสนะเวศม์ พวกเขาคือผู้สูงอายุที่มีอาการหลงหรือเลอะเลือน ภาพของพวกเขาเหล่านั้นยังติดตรึงใจผมจนทุกวันนี้

ผมยังจำได้ดีว่าทีแรกที่เมื่อผมตัดสินใจจะไปฝึกงานที่สถานสงเคราะห์คนชรา ความรู้สึกที่ผมสัมผัสได้จากเพื่อนๆ บางคนคือความแปลกใจ ว่าทำไมผมถึงได้ตัดสินใจเช่นนั้น ลึกๆ ในใจแล้วผมเองก็รู้สึกงุนงงกับตัวเองอยู่เหมือนกันในตอนแรก ว่าทำไมต้องสถานสงเคราะห์คนชรา แต่ไม่ช้าผมก็มีคำตอบให้กับตัวเองว่า ผมต้องการที่จะเข้าใจจิตใจของผู้สูงอายุ และต้องการที่จะช่วยดูแลพวกเขา แม้เพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ ก็ยังดี

ภาพเด็กม.2และม.3ปัญโญทัยเล่นเรือใบสัตหีบ12-18มีนาคม2552

หลังจากเด็กนักเรียนชั้น ม.2 โรงเรียนปัญโญทัย ขี่จักรยานทางไกลออกจากกรุงเทพฯ เมื่อบ่ายวันเสาร์ที่ 7 มีนาคม 2552 รอนแรมไปตามเส้นทางต่างๆ ร่วม5 วัน จนไปถึงฐานทัพเรือสัตหีบ ชลบุรี พบกับรุ่นพี่ม.3 ที่เดินไปทางไปสมทบที่นั่น และทั้งหมดได้เข้าร่วมการฝึกเล่นเรือใบ ตั้งแต่วันที่12มีนาคม ถึงวันที่ 18 มีนาคม  จนขณะนี้เด็กๆได้เดินทางกลับมาถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ พร้อมกับผิวสีเข้มขึ้นอีกมาก จากการกรำแดดตลอดสิบวันแห่งการเดินทาง ทั้งทางถนนและทะเล

ผมพึ่งได้รับภาพถ่ายของช่วงเวลาที่เด็กอยู่ที่สัดหีบ แต่เป็นภาพตอนอยู่ริมหาดตอนฝึกเรือใบ ไม่มีภาพเหตุการณ์อื่นๆ เชิญ  ชมภาพชุดนี้โดยคลิกที่รูปด้านล่างครับ

ภาพถ่าย เด็กม.2ขี่จักรยาน มีนบุรี-สัตหีบ7-11มีนาคม 2552

ผมพึ่งได้รับภาพถ่าย  ที่บันทึกการขี่จักรยานของเด็กนักเรียนชั้นม.2  จากมีนบุรี กรุงเทพ ไปถึงสัตหีบ ชลบุรี ออกกันไปตั้งแต่วันเสาร์ที่ 7 มีนาคม 2552 เดินทางรอนแรมกัน 5 วัน เปลี่ยนที่นอนทุกคืน และไปถึงสัตหีบกันเมื่อบ่ายวันพุธที่ 11 มีนาคม 2552 ทุกอย่างเป็นไปด้วยความเรียบร้อย  ตอนนี้เด็กๆกำลังขมักเขม้น เล่นเรือใบกัน โดยจะอยู่ที่สัตหีบไป จนถึงวันที่ 18 มีนาคมนี้ 

มีภาพ 20ภาพที่ได้รับจากหมอพรมาฝากให้ดูกันครับ  คลิกดูทั้งหมดที่ภาพด้านล่างครับ

รายงานการขี่จักรยานทางไกล เด็กม.2 ข่วงที่5 (11มีค.2552 พัทยา-สัตหีบ)

แล้วก็มาถึงเส้นทางช่วงสุดท้าย ช่วงที่ห้า ของการขี่จักรยานทางไกลของเด็กนักเรียนชั้นม.2 โรงเรียนปัญโญทัย   ที่เริ่มเดินทางออกจากกรุงเทพฯที่บริเวณ ถ.นิมิตรใหม่ ตั้งแต่บ่ายๆวันเสาร์ที่ 7มีนาคม 2552 ที่ผ่านมา จนถึงวันนี้ วันที่ 11มีนาคม2552  นับเป็นเวลา 5วัน รวมระยะทางทั้งหมดประมาณ 300กม.    ตอนนี้เด็กๆก็ได้มาถึงเขตทหารเรือสัตหีบ  เพื่อมาเรียนและเล่นเรือใบที่นี่ไปจนถึงวันที่ 18มีนาคม2552  

วันที่ห้า  ( 11 มีนาคม 2552)   พัทยา-วัดญาณสังวราราม-เขาชีจรรย์-เขตทหารเรือ-สัตหีบ   
พักที่อาคารรับรองกองทัพเรือสัตหีบ

หมอพรแจ้งรายละเอียดของการขี่จักรยานวันนี้ตามนี้ครับ

วันนี้เริ่มออกเดินทางจากพัทยา ประมาณ 9.00น. เส้นทางวันนี้มีทั้งขึ้นเขาลงเขาตลอดทาง  มากกว่าทุกวันที่ผ่านมา บางช่วงเป็นทางขึ้นแล้วขึ้นอีก เด็กๆได้แต่คาดเดาไปล่วงหน้าว่าตรงไหนจะเป็นทางลงสักที จะได้ผ่อนแรงในการขี่ลงบ้าง  แต่ก็ขี่กันได้ราบรื่น อากาศร้อนขึ้นกว่าวันก่อนๆ  ระหว่างทางหมอพรได้พาเด็กแวะเข้าไปที่เขาชีจรรย์ ส่วนที่อื่นๆได้แต่ขี่ผ่านไป ไม่ได้แวะเพราะเกรงว่าจะถึงที่หมายเย็นเกินไป   ทั้งหมดเดินทางมาถึงสัตหีบเวลาประมาณบ่ายสองโมงเศษ หลังจากนั้นก็ช่วยกันซ่อมแซมจักรยานบางคันที่เริ่มมีปัญหา ตกเย็นทั้งหมดเดินเท้าไปทานอาหารที่ตลาด ด้วยระยะทางประมาณกิโลเศษ   แล้วก็เข้านอนเพื่อเตรียมตัวสำหรับวันรุ่งขึ้นที่จะเริ่มการเรียนและเล่นเรือใบกับครูฝึก 

วันพรุ่งนี้ 12มีนาคม2552 หมอพรจะเดินทางกลับพร้อมทั้งขนจักรยานทั้งหมดกลับมาด้วย โดยจะมีคุณครูอีกท่านหนึ่งตามมาผลัดเวรในการช่วยดูแลเด็กๆ  นับแต่วันพรุ่งนี้ช่วงกลางวันเด็กๆจะอยู่ในความดูแลของครูฝึกและทานอาหารเช้าและกลางวันที่ทางศูนย์ฝึกจัดไว้ให้

รายงานการขี่จักรยานทางไกล เด็กม.2 ข่วงที่4 (10มีค.2552 ศรีราชา-พัทยา)

วันนี้เป็นวันที่สี่แล้ว ที่เด็กๆชั้นม.2 โรงเรียนปัญโญทัยจากพ่อแม่และครอบครัว มาขี่จักรยานทางไกล มีนบุรี-สัตหีบ   เส้นทางของวันนี้คือ

วันที่สี่  ( 10 มีนาคม 2552)   ศรีราชา-หนองปลาไหล-แยกกระทิงลาย-พัทยา   
พักที่ Eastiny Resort

วันนี้ข่าวคราวที่ได้รับจากคุณหมอพร เมื่อตอนเวลาสองทุ่มครึ่ง มีดังนี้

วันนี้เริ่มออกเดินทางจากที่ศรีราชาเวลา 9.00น.  มาถึงที่พัก Eastiny Resort ที่พัทยา เมื่อเวลา 14.00น.  วันนี้มาถึงเร็วเพราะระยะทางสั้นกว่าทุกวันที่ผ่านมา  เส้นทางวันนี้มีทั้งขึ้นเขาลงเขา สลับกันไป  วันนี้ก็เหมือนเช่นทุกวันที่ระหว่างทางจะมีรถจักรยานหลายๆคันยางแตก ยางแบน  หมอพรจะสอนและให้เด็กๆทุกคนได้มีประสบการณ์ที่จะเป็นคนซ่อมและปะยางด้วยตนเอง   วันนี้อากาศไม่ร้อนนัก พอมาถึงที่พักเร็ว  เด็กๆจึงได้โอกาสเล่นน้ำในสระน้ำของโรงแรม  ตอนเย็นวันนี้เด็กทานข้าวกันในโรงแรม 

วันที่ผ่านๆมา มีเด็กป่วยบางคนแต่เมื่อทานยาก็อาการดีขึ้นและขี่จักรยานได้ตามปกติ ส่วนเรื่องเสื้อผ้า เด็กๆก็ใช้วิธีผึ่งกับ คอมเพรสเซอร์แอร์ตอนก่อนนอน เพื่อให้แห้งทันตอนเช้าก่อนออกเดินทาง

พรุ่งนี้ก็จะเข้าสู่เส้นทางช่วงสุดท้ายแล้ว

รายงานการขี่จักรยานทางไกล เด็กม.2 ข่วงที่3 (9มีค.2552 อ.เมือง-ศรีราชา)

วันนี้ย่างเข้าสู่การเดินทางช่วงที่ 3 ของเด็กนักเรียนชั้นม.2 โรงเรียนปัญโญทัย ที่ต้องขี่จักรยานทางไกล300กม.   มีนบุรี-สัตหีบ  โดยเส้นทางของวันนี้คือ

วันที่สาม  ( 9 มีนาคม 2552)   มอเตอร์เวย์-อ.เมือง-บางพระ-ศรีราชา   
พักที่ศิรินทร์เพลส

วันนี้ได้รับแจ้งข้อมูลจากคุณหมอพรตอนประมาณ สองทุ่มเศษๆ ดังนี้

วันนี้คุณหมอพรให้เด็กๆตื่นแต่หกโมงเช้า  เพื่อเริ่มขี่จักรยานให้เร็วขึ้น ตั้งใจให้หลบเลี่ยงการจราจร ที่หนาแน่นในเขตตัวเมือง  ระหว่างการเดินทาง มีเหตุการณ์ที่ทำให้ช้าไปบ้าง คือมีฝนตก เป็นช่วงๆ และมีจักรยานยางแตกบางคัน ต้องหยุดรอปะยาง  อากาศวันนี้ไม่ร้อนนัก ทั้งหมดไปถึงเป้าหมายที่พักที่ศรีราชาตอนประมาณ สี่โมงเย็น   คุณหมอพาเด็กๆไปทานร้านอาหารที่ดีกว่าสองวันที่ผ่านมา เนื่องจากอยู่ในเขตชุมชนที่ศรีราชา และยังได้แวะหาซื้อรองเท้าใหม่ให้เด็ก2คนที่รองเท้าชำรุดระหว่างการเดินทาง  วันนี้ตั้งใจให้เด็กนอนเร็วหน่อย เพราะเมื่อเช้าตื่นกันเช้ามาก

รายงานการขี่จักรยานทางไกล เด็กม.2 ข่วงที่2 (8มีค.2552 บางขนาก-พานทอง)

วันนี้เป็นการขี่จักรยานทางไกลช่วงที่ 2 ของเด็กนักเรียน ม.2 โรงเรียนปัญโญทัย   ตามเส้นทางที่แจ้งให้พ่อแม่ทราบคือ

8 มีนาคม 2552  บางขนาก-คลองเขื่อน-ข้ามถ.สุวินทวงศ์-บ้านโพธิ์-พานทอง   
พักที่ธีรวราแมนชั่น ข้างมอเตอร์เวย์

ประมาณเวลา 19.30 น. ได้รับทร าบเหตุการณ์ของการขี่ในวันนี้จากคุณหมอพรดังนี้

เริ่มออกเดินทางกันจากที่พักประมาณ 9.00น. วันนี้อากาศไม่ร้อนนัก ดูคล้ายฝนจะตกแต่ก็ไม่ตก  วันนี้ไม่มีปัญหาอะไร เดินทางถึงที่พัก ประมาณ หกโมงเย็น และก็ไปทานข้าวที่ร้านค้าใกล้ๆที่พัก  (ระหว่างรับทราบข้อมูลจากคุณหมอพร มีเสียงเด็กผู้หญิงร้องวีดว้ายตกใจกับแมลงสาบแทรกเข้ามาด้วย) 

รายงานการขี่จักรยานทางไกล เด็กม.2 ช่วงที่1 (7มีค.2552 มีนบุรี-บางขนาก)

วันนี้เป็นวันแรกของการเดินทาง เด็กๆมาโรงเรียนแต่เช้าเพื่อมาร่วมชมการแสดงของน้องๆและร่วมแสดงดนตรี ในงานวันปิดภาคเรียน  เมื่องานเลิกแล้วหลังจากช่วยกันเก็บข้าวของ เด็กๆได้ตรวจสอบกระเป๋าของตัวเอง  แล้วทยอยนำจักรยานของตัวเองไปขึ้นรถบรรทุก ที่คุณพ่อท่านหนึ่งนำมาช่วย  การขนจักรยานขึ้นรถค่อนข้างทุกลักทุเล เนื่องจากพื้นที่รถไม่พอกับจำนวนจักรยาน เนื่องจากนักเรียนห้องนี้มีจำนวนนักเรียนมากกว่าห้องอื่นๆ แต่ในที่สุดก็ขนขึ้นรถไปได้หมด ด้วยการวางซ้อนกัน  ในระหว่างนั้นก็มีคุณพ่อท่านหนึ่งช่วยเป็นธุระตรวจสอบความพร้อมของจักรยนทั้งเรื่องเบรคเรื่องลมยางไปด้วย  ส่วนสัมภาระส่วนตัวของเด็กๆก็นำขึ้นรถตู้ที่จะใช้ขับตามขบวนจักรยานไปตลอดการเดินทาง

พ่อแม่เองก็มายืนรอส่งลูกอยู่จนกระทั่งรถเคลื่อนขบวนออกในเวลาประมาณ บ่ายโมงครึ่ง   เด็กๆขึ้นรถตู้ 2คันที่ตรียมไว้ พร้อมทั้งรถบรรทุกจักรยาน มุ่งหน้าไปที่ ถ.สุวินทวงศ์ เพื่อไปตั้งหลักออกสตาร์ทขี่จักรยาน ที่นั่น  หมอพรซึ่งจะเป็นผู้ดูแลการเดินทางตลอดเส้นทางไปสู่สัตหีบของเด็กๆได้เคยแจ้งไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าจะแจ้งข่าวคราวมาให้พ่อแม่ได้ทราบทุกๆวัน  แต่พ่อแม่เองก็คาดไว้แล้วว่าวันนี้คงจะถึงที่หมายมืดค่ำแน่ๆ เพราะกว่าเด็กๆจะได้เริ่มขี่กันก็น่าจะเกือบบ่ายสามโมงแล้ว

ตกค่ำ ราวๆ 2ทุ่มครึ่ง หมอพรก็โทรเข้ามาแจ้งข่าวว่า  วันนี้ไปถึงที่พัก ที่คุ้มบุญส่ง ก็ประมาณเกือบสองทุ่ม และตอนที่โทรเข้ามา เด็กๆทานข้าวพึ่งเสร็จ กำลังเตรียมตัวเข้าที่พัก  คุณหมอพรแจ้งว่าวันนี้อากาศร้อนมาก  มีเด็กผู้หญิงอยู่สองคนที่อิดโรยมากในบางช่วง จึงแก้ปัญหาโดยให้ขึ้นรถตู้ตามขบวนไป พอไหวแล้วก็ลงไปขี่จักรยานต่อ  และก็มีจักรยานบางคันมีปัญหาต้องจอดซ่อมกัน แต่ก็ทุกอย่างเรียบร้อยดีสำหรับวันแรก

นักเรียนห้องม.2 ปัญโญทัยขี่จักรยาน300 กม.ไปสัตหีบ7มีค.2552

หลังจากปิดภาคเรียนที่ 2  ปีนี้ เด็กๆนักเรียน ชั้นม.2 มีภารกิจสำคัญ ที่ต้องเดินทางไกลด้วยจักรยาน เพื่อไปเล่นเรือใบที่สัตหีบ ด้วยระยะทางรวมประมาณ 300 กิโลเมตร  ผ่านเส้นทางที่โรงเรียนได้ตระเวนสำรวจโดยเลี่ยงเส้นทางหลัก ไปใช้เส้นทางในชุมชน  ในแต่ละวันเด็กๆต้องขี่เป็นระยะทางประมาณ 60 กม. แบ่งพักเป็นระยะๆ   ด้วยขบวนที่มีการจัดลำดับกันไว้แล้ว พร้อมมีรถตู้ปิดท้าย  เด็กต้องดูแลตนเองทั้งเสื้อผ้า ร่างกาย และต้องเปลี่ยนที่พักทุกคืนตลอด 5วัน

ก่อนหน้านั้นเด็กๆได้ฝึกฝนการขี่อยู่เป็นประจำบริเวณเส้นทางใกล้ๆโรงเรียน เด็กๆส่วนหนึ่งที่มาจากบ้านเรียนมัธยม เคยมีประสบการณ์ในการขี่จักรยานระยะทาง 30 กม.มาหลายครั้ง  นอกจากนั้นแล้วเด็กๆทั้งหมดยังได้เคยไปฝึกฝนการเล่นเรือใบมาแล้วที่ทะเลสาบในหมู่บ้านวิจิตราธานี 

ภารกิจนี้คงจะเป็นการท้าทายตนเอง ของเด็กๆ ให้เด็กๆได้รับรู้ถึงศักยภาพและขีดจำกัดของตนเอง  การได้ทำกิจกรรมซ้ำๆในแต่ละวันน่าจะช่วยให้เด็กได้เรียนรู้จากสิ่งที่ผิดพลาดในแต่ละวัน และปรับปรุงให้ดีขึ้นเรื่อยๆ เรียนรู้ที่จะดูแลตนเอง และเมือผ่านภารกิจนี้ไป เด็กๆคงก้าวพ้นวัยเด็กตอนปลายเพื่อเข้าสู่ช่วงเวลาที่ท้าทายใน การเป็นวัยรุ่นตอนต้นได้อย่างมั่นคงในชั้น ม.3 ต่อไป

• นักเรียนห้องม.2ไปขี่จักรยาน  7-11 มีนาคม 2552
• นักเรียนห้องม.2 และม.3 เล่นเรือใบที่สัตหีบ  12-18 มีนาคม 2552

เส้นทางขี่จักรยาน 5 วันๆละประมาณ 60-70 กิโลเมตร

• วันแรก   ( 7 มีนาคม 2552 )   ถ.นิมิตรใหม่ – มีนบุรี- หนองจอก-บางน้ำเปรี้ยว-บางขนาก 
  พักที่คุ้มบุญส่ง 
• วันที่สอง ( 8 มีนาคม 2552)   บางขนาก-คลองเขื่อน-ข้ามถ.สุวินทวงศ์-บ้านโพธิ์-พานทอง   
  พักที่ธีรวราแมนชั่น ข้างมอเตอร์เวย์
• วันที่สาม  ( 9 มีนาคม 2552)   อ.เมือง-บางพระ-ศรีราชา   
  พักที่ศิรินทร์เพลส
• วันที่สี่  ( 10 มีนาคม 2552)   ศรีราชา-หนองปลาไหล-แยกกระทิงลาย-พัทยา   
  พักที่ Eastiny Resort
• วันที่ห้า  ( 11 มีนาคม 2552)   พัทยา-วัดญาณสังวราราม-เขาชีจรรย์-เขตทหารเรือ-สัตหีบ   
  พักที่อาคารรับรองกองทัพเรือสัตหีบ
• วันที่  12-17 มีนาคม 2552 เล่นเรือใบที่สัตหีบ โดยมีนักเรียนชั้นม.3 เข้ามาสมทบ
  พักที่อาคารรับรองกองทัพเรือสัตหีบ

วันที่ 18 มีนาคม 2552  แบ่งเป็นกลุ่มย่อยเดินทางกลับกรุงเทพฯ  ด้วยรถโดยสารสาธารณะ    โดยแต่ละกลุ่มมีพี่ม.3 คอยดูแลน้องม.2 ให้เดินทางกลับถึงกรุงเทพฯและถึงมือพ่อแม่โดยปลอดภัย