Tomorrow’s Agriculture

จาก กิจกรรมเรื่อง Biodynamic ที่จะจัดขึ้นที่ ศูนย์การเรียน ดุลยพัฒน์ จังหวัด ขอนแก่น วันนี้ผมได้รับบทความเรื่อง Tomorrow’s Agriculture บรรยายโดยฟรานซิล เอ็ดมุนด์  บทความนี้พยายามบอกถึงความสัมพันธ์ระหว่างเกษตรกร ครู แพทย์ ในแนวมนุษยปรัชญา  และทำไม Biodynamic จึงมีความสำคัญต่อมนุษย์   ครูอ้วนได้กรุณาแปลจากบทความที่คุณ เอ รวิมาศจัดส่งมาให้ และคุณ เอ รวิมาศ ยังได้ช่วยแก้ไขและเพิ่มเติมหลายคำ   ครูอ้วนได้จัดส่งบทความนี้มาเพื่อเป็นประโยชน์สำหรับผู้อ่านทุกท่าน

Agricultural Tasks of our Time

By Francis Edmunds

 

ฟรานซิส เอ็ดมุนด์ส  เริ่มการศึกษาของเขาด้วยการเป็นนักเรียนแพทย์ แต่ทว่าแรงผลักดันในชีวิตของเขาในการค้นหาปัญญาในธรรมชาติของมนุษย์  นำเขาไปสู่มนุษยปรัชญาและได้กลายเป็นครู  ในปี 1962 เขาได้ก่อตั้งวิทยาลัยอีเมอร์สัน เป็นสถาบันการฝึกหัดครูในแนวทางที่รูดอร์ฟสไตเนอร์วางไว้  เขาได้เดินทางไปบรรยายรอบโลกและเป็นนักเขียนหนังสือที่ได้รับความนิยมคือ Introduction to Steiner Education  ฟรานซิสเอ็ดมุนด์สเสียชีวิตเมื่อปี 1989

ผมไม่ทราบว่าทำไมเขาถึงให้ผมมาบรรยายที่นี่ ผมไม่ใช่เกษตรกร  เพียงแค่ระหว่างสงครามผมได้ทำงานในที่ดินแปลงเล็กๆเท่านั้น  ผมปลูกผักแล้วมันก็เติบโต แล้วผมก็ใส่หัวมันลงในผืนดินอย่างที่มันควรจะเป็น  อันที่จริงมันเป็นงานที่สนุกมาก  นี่แหละที่ผมรู้  ว่าพืชผักตอบสนองต่อสิ่งที่เราให้ไป ซึ่งในฐานะครูผมไม่ค่อยได้มีประสบการณ์แบบนี้นัก   มันช่างมีความแตกต่างระหว่างพืชผักกับผู้คน   คือพืชผักรู้ว่าจะต้องทำอะไรต่อไปหากว่าเรารู้ว่าเราต้องทำอะไรกับมัน   กับผู้คนคุณแน่ใจว่าคุณรู้แต่มันไม่เคยเป็นแบบนั้นเลย   มันยากจริงๆ  ดังนั้นสิ่งที่ผมถามตัวเองว่าสิ่งที่จะพูดนี้จะไม่ใช่ทฤษฏีอย่างน้อยก็สำหรับตัวผม  ผมจะเล่าให้ฟังถึงสิ่งที่ผมต้องการพูดตั้งแต่เริ่มแรกเลยทีเดียว  ด้วยเหตุนั้นเราจึงมีฟาร์มที่นี่  ผมได้พูดซ้ำซ้ำมาหลายปีว่า การศึกษาของมนุษย์ในความหมายที่แท้จริงจะเกิดขึ้นได้ถ้ามีความร่วมมือกันระหว่างครู แพทย์และเกษตรกร  การนำพาผู้คนไปสู่โลกได้เพื่อที่พวกเขาสามารถเผชิญสถานการณ์ต่างที่พบกันในทุกวันนี้  เราต้องการความร่วมมือของบุคคลสามกลุ่มนี้  ผมคิดว่ามันยังไม่ได้เกิดขึ้น ดังนั้นผมจึงอยากพูดเรื่องนี้  มีคนบอกว่านี่เป็นการบรรยายสั้นๆ  แต่ถ้าทำให้มันสั้นลง ผมก็ต้องพูดเร็วมากๆ ผมไม่อยากทำแบบนั้น  แต่ผมต้องการแนะนำเรื่องนี้อย่างจริงจังเพราะผมคิดว่ามันยังเป็นเรืองที่คนไม่เข้าใจ    าม่แท้จริงจะเกิดขึ้นได้ถ้ามีกาในการทำงานการศึกษาวอลดอร์ฟของพวกเราเรารู้ว่าเรามีศีรษะแล้วเราก็รู้ว่าเราต้องทำอะไรบางอย่างกับเรื่องนี้   เรารู้ว่าเรามีส่วนตรงกลาง  แต่เรามักลืมว่าเรามีระบบที่สามด้วย   รูดอร์ฟ สไตเนอร์เพิ่มคำว่า “รู้จักตัวเจ้า”   ซึ่งถูกจารึกอยู่เหนือวิหารอพอลโล เขาเพิ่มให้เพื่อวันนี้ว่า  “จงรู้จักตัวเจ้าในกาย,ดวงจิต,และจิตวิญญาณ”  นี่เป็นพัฒนาการใหม่  ส่วนมากในงานมนุษยปรัชญาแล้วก็เป็นพัฒนาการของเรื่องสามส่วนนี้  ครูไม่สามารถจัดการโดยปราศจากหมอเคียงข้าง  เด็กที่กำลังเติบโตก็ไม่สามารถเจริญเติบโตได้จริงๆอย่างที่ควรจะเป็นโดยปราศจากเกษตรกรเคียงข้าง  ผมอยากจะอธิบายต่อไปอีกสักหน่อย

อะไรคือภารกิจของครู? ถ้าเราดูพัฒนาการของมนุษย์สามส่วนของมนุษย์เราสามารถพูดได้ว่ามนุษย์มีส่วนระบบประสาทรับรู้,  เขามีส่วนของระบบจังหวะที่เป็นการหายใจการไหลเวียน,  เขามีส่วนของระบบการเผาผลาญเคลื่อนไหวแขนขา  ซึ่งเป็นสิ่งที่ลึกลับยากต่อการเข้าใจ,   เราหมายถึงอะไรเมื่อพูดถึงระบบการเผาผลาญการเคลื่อนไหวแขนขา?     ภารกิจของครูนั้นอยู่ในบริเวณของระบบประสาทการรับรู้ ในพื้นที่แห่งความคิด ส่วนนี้เป็นส่วนที่เป็นเป้าหมายสูงสุดที่เราอ่านได้จากหนังสือ “Philosophy of Freedom”  มนุษย์สามารถรับรู้และเชื่อมโยงกับสิ่งได้เผชิญในโลกด้วยมโนภาพที่สอดคล้องเหมาะสมได้อย่างแท้จริงหรือไม่?  เรามีความสามารถในการรับรู้สิ่งต่างๆในโลกรอบตัวเรามาแต่เกิด  เราทำสิงนี้อย่างไร?  เราต้องทำให้เกิดความคิด หรือแนวคิดหรือมโนภาพที่สอดคล้องกันออกมาจากตัวเรา    ถ้าผมถือชอล์คอันนี้ไว้คุณเห็นว่ามันคืออะไร  ประสบการณ์ก่อนหน้านี้ได้สอนคุณว่ามันคือชอล์คชิ้นหนึ่ง  แต่ถ้าคุณไม่เคยเห็นชอล์คมาก่อนคุณอาจจะคิดถึงว่ามันเป็นอะไรสักชิ้นหนึ่ง  สิ่งแรกก็คือคุณต้องเห็นมันก่อน   ถ้าคุณเห็นมันก็จะรู้ว่ามันคืออะไร (แต่ถ้าการมองภาพของคุณเลอะเลือนคุณก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร)  แล้วต่อมาคุณก็ต้องผนวกนำเอาความคิดที่เหมาะสมที่คุณเข้าใจเข้ามา    ต่อเมื่อสองสิ่งนี้มาเจอกัน คุณรู้สึกว่า  “เอาละฉันมีประสบการณ์ที่เป็นกอบเป็นกำ”   แต่ถ้ามันเป็นความคิดที่ผิดพลาด เมื่อนั้นสิ่งนั้นก็บิดเบือนไปและเป็นเรื่องผิดพลาด  ชีวิตของเราทั้งหมดนั้นเป็นความพยายามเราเห็นมันบ้างไหม?  เราสามารถก่อให้เกิดความสามารถที่จะเข้าใจสิ่งที่เราเห็น,เข้าไปพินิจดู, เข้าไปร่วมกับมันได้มั้ย?    ส่วนหนึ่งเราได้รับมา อีกส่วนเราต้องสร้างขึ้นเอง อย่างนั้นนั่นแหละคือภารกิจของครู    ดังนั้นให้การศึกษาแก่มนุษย์เพื่อว่าเขาจะเติบโตไปสู่โลกด้วยดวงตาที่เปิดกว้างและมีความสนใจ (ถ้าปราศจากความสนใจคุณก็มองไม่เห็นอะไร)  พวกเขาจำต้องมีความสามารถที่จะรับรู้สิ่งที่เข้ามาหาตัวเขาแทนที่จะปล่อยให้เป็นความว่างเปล่า  พวกเขาต้องมีความสามารถที่จะก่อให้เกิดแนวคิดหรือความคิดที่สัมพันธ์กับสิ่งที่ได้รับรู้นั้น นั่นคือภารกิจของครู   ที่ว่ามนุษย์จะสามารถรู้จักตัวเขาเองในโลกแห่งปรากฏการณ์

ภาระหน้าที่ของแพทย์ก็คือช่วยสถาปนาการหายใจที่แท้จริงให้เกิดขึ้น เราหายเข้าและหายใจออก จำได้ว่าเมื่อเด็กเกิดสิ่งแรกทีทำก็คือหายใจ  ปอดสองข้างไม่ได้ทำหน้าที่ตอนอยู่ในครรภ์  มันหดตัว มันห้อยอยู่และทุกสิ่งทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับว่าการที่ลมสามารถเข้าไปในปอดได้ ลมหายใจเข้ามาสู่เรา เหมือนพระเจ้าเป่าลมเข้าไปให้อาดัมและเขาก็กลายเป็นดวงจิตที่มีชีวิต  นั่นเกิดขึ้นกับมนุษย์ทุกคน เกิดขึ้นกับสรรพชีวิตทั้งหลายที่ต้องหายใจ  ตอนแรกก็หายใจเข้าและแล้วต่อมาประสาทสัมผัสก็เปิดกว้างและถัดไปก็หายใจออก  ชีวิตของเราทั้งหมดก็คือหายใจเอาอากาศมาสู่เราและเราก็หายใจออก  การรับรู้ของเรายังไม่ละเอียดมากพอที่จะตระหนักว่าทุกคนนั้นหายใจออกแตกต่างกัน  เราพูดว่าคนแต่ละคนพูดด้วยภาษาที่แตกต่างกันไป  แสดงออกด้วยวาจาที่แตกต่าง   การให้ภาพที่แตกต่าง  ในความเป็นจริงการหายใจของเขาก็เป็นบางสิ่งบางอย่างที่แตกต่างกันด้วยมันถูกแทรกซึมไปด้วยพลังที่เหมือนกันที่ประกาศถึงตัวเองในวิถีที่เขาได้พรรณนามานั่นเอง ใช้คำพูดซึ่งเกี่ยวพันกับตัวเอง  นี่เรากำลังพูดถึงความรับรู้ว่าเราไม่ใช่แค่ส่วนประกอบของไนโตรเจน ออกซิเจน  แต่นั่นแหละเราคือลมหายใจที่มีชีวิต  ลมหายใจที่มีชีวิตในตัวมันเอง  แพทย์จำต้องปกป้องตรงนี้แหละ ถ้าการหายใจเข้านั้นเร็วและรุนแรงเราจะป่วยไข้  ถ้าลมหายใจออกของเราตื้นและเฉื่อยๆนิ่งๆเราก็ต่ำกว่าค่าเฉลี่ย  แล้วถ้าการหายใจที่ดีควบคู่ไปกับการไหลเวียนที่ดี ถ้าคนนั้นหายใจเหมาะสม  เขาก็มีสุขภาพดี  และนั่นมันก็เกี่ยวข้องกับชีวิตทางความรู้สึกของเรามากทีเดียว  เราหยุดหายใจชั่วขณะถ้าเราตกใจ  ดังนั้นผมอยากเพิ่มเติมให้คุณหมอว่าสิ่งทั้งหลายนั้นช่วยเราให้พัฒนาชีวิตทางดวงจิตทุกสิ่งที่เกี่ยวกับโลกของศิลปะ   มันเป็นโลกที่พิเศษที่จะเข้าไปเพื่อที่ให้มันมีความสมดุลที่เหมาะสม  เพื่อที่มันจะไม่มืดเกินไป ไม่จ้าเกินไป แต่สมดุล  เราจะเห็นได้ในเด็กๆ ในวิธีที่เขียนหนังสือ   ลายมือบางลายมือดูบีบแคบ บางทีก็ตกจากเส้นบรรทัด บ้างก็เอนหลัง บ้างก็เอนหน้า  ถ้าคุณสังเกตมันจริงๆคุณจะเห็นว่ามันเป็นอีกภาษาหนึ่งเหมือนกัน ที่บ่งบอกถึงว่าเด็กมีแนวโน้มนิสัยไปอยู่ตรงไหน นั่นก็เป็นสิ่งที่ต้องช่วยกำกับทิศทางให้ไปสู่สภาวะสมดุลในชีวิตทางความรู้สึก  แพทย์ต้องศึกษาร่างกายทั้งหมดเพื่อที่ว่าจะได้มีความสมดุลที่เหมาะสม

เช่นเดียวกันกับการตื่นการนอนก็เป็นส่วนหนึ่งของการหายใจ (เมื่อเราตื่นขึ้น)เราหายใจเอาชีวิตแห่งดวงจิตเข้าไป       แล้วเราก็หายใจออกตอนกลางคืน    การเข้ามาในร่างกาย (Incarnation) และ การออกจากร่างกาย ( excarnation) มันก็เป็นลักษณะของการหายใจ    ใน incarnation เราหายใจเอาจิตวิญญาณเข้ามา  ใน excarnation เราหายใจเพื่อปลดปล่อยจิตวิญญาณออกไป คุณเห็นมั้ยว่าเราสิ่งพบสิ่งนี้ในระดับต่างๆกันเพียงแค่ในคำถามเกี่ยวกับการหายใจ  เราหายใจเข้าอย่างไรแล้วเราเอาอะไรให้คืนกลับไป นั่นคือชีวิตทางดวงจิตที่ไปด้วยกัน

ที่นี้ระบบการเผาผลาญแขนขา (the limb/metabolism)   เป็นสิ่งที่ลึกลับที่สุด  เราต้องการผลไม้จากธรรมชาติ เราทำอะไรกับมัน?  มนุษย์เป็นสิ่งสืบเนื่องกับอาหารที่เขากินเข้าไปใช่มั้ย? มักจะพูดกันแบบนี้บ่อยๆ  แต่มนุษย์ไม่ใช่แบบนั้น สิ่งที่ลึกลับที่สุดของวิทยาศาสตร์เชื่อมโยงกับคำถามนี้  เรารับประทานผลไม้ของธรรมชาติเข้าไปแล้วเกิดอะไรขึ้น? แรกเลยก็ทำลายมัน  เราทุกคนก็ทำเช่นนี้ในการทำลายให้แยกกันถ้าเรามีสุขภาพที่ดี    รู้มั้ยว่าลูกแอปเปิ้ลที่สวยงามซึ่งทำให้คุณน้ำลายสอนั้นเมื่อคุณกัดกินมันเข้าไป     ดังนั้นอย่างแรกเลยที่คุณทำคือทำลายมันอย่างที่สุดในสิ่งที่คุณได้ดื่มกินจากธรรมชาติ  ขณะที่มันยังอยู่ในเส้นทางการย่อยสลายมันก็ยังอยู่นอกตัวเรา  มีบางสิ่งบางอย่างจำต้องพยายามหาทางของมันเจาะผนังของช่องทางเดินอาหารเข้าไป    มันเต็มไปด้วยความลึกลับ มันไม่ใช่แค่กระบวนการทางเคมีง่ายๆเลย  การวิเคราะห์วิจัยถึงสิ่งที่ผ่านเข้าไปแตกต่างอย่างมากจากสิ่งที่ได้กลืนเข้าไป  เรามีของเหลวสีขาวเหมือนนมในลำไส้เล็กและมีของเหลวแบบนั้นในอีกข้างหนึ่งและมันก็แตกต่างกัน  กระบวนการคัดสรรนี้มันลึกลับ  ด้วยการค้นพบเช่นนี้ทำให้วิทยาศาสตร์เป็นสิ่งวิเศษสุดยอด  ร่างกายรู้และยอมรับในบางสิ่งอย่างตั้งใจและดีใจและบางสิ่งมันก็ไม่รับหรือระมัดระวัง  มันเหมือนมีปรีชาญาณตระหนักรู้ในเรื่องนี้ที่จะมีการแยกแยะสิ่งต่างๆออกจากัน  ต่อมาเราจะสร้างมันขึ้นมาอีกได้อย่างไร? ในเมื่อมันไม่ใช่สสารเดิมอีกต่อไปแล้ว  ดังนั้นพฤติกรรมตั้งแต่ต้นก็คือเราแต่ละคนทำงานและสร้างใหม่ขึ้นมาเพื่อที่ว่ามันจะได้เหมาะสมต่อสภาพเป็นจริงของแต่ละคน พูดอีกอย่างก็เพื่อต้องการคงลักษณะรูปร่างภาพลักษณ์ของเราไว้ แต่เราก็ยังคงภาพลักษณ์ของเราไว้โดยที่รับประทานอาหารเหมือนเดิมทุกวัน หรือตลอดทั้งวันและทุกๆวันในชีวิตของเรา  เราได้ย่อยสลายสสารด้วยกฎเกณฑ์เดียวกันเพราะมันเป็นสิ่งอยู่ภายนอก    ส่วนการดูดซึม, สิ่งที่สร้างให้เรายังคงความเหมือนเดิมไว้ในโลก, ภาพลักษณ์ของปัจเจกชน,  นั่นมันลึกยิ่งกว่ามาก  ยิ่งลึกลับมากขึ้นกว่าเรื่องอื่นๆ มันเป็นความลึกลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุด  มนุษย์จึงเป็นความลึกลับ!

ส่วนที่สามนี้ส่วนของแขนขาและการเผาผลาญ (the limb/metabolism)  ในประสบการณ์ของผม มันเป็นส่วนที่สามารถเข้าใจได้น้อยที่สุดเลย เป็นส่วนที่โรงเรียนควรให้ความสนใจอย่างจริงจัง  ตอนนี้ผมพูดแบบครูนะครับ  จริงที่ว่าเรารู้ว่าเราจะพัฒนาความคิดอย่างไร  เราทำงานกับศิลปะ เรารู้ว่ามันสำคัญอย่างไร  แต่ว่าอาหารล่ะ  อาหารต่างๆที่มาจากธรรมชาติเรารับประทานเข้าไป ส่วนใหญ่เราไม่ค่อยให้ความสนใจมันสักเท่าไร เราเข้าไม่ถึงมัน    เรามีห้องเรียน มีการทำงานศิลปะ ห้องยูริธมี่ ยิมนาสติก แต่การศึกษาไปไม่ถึงครัวและการเชื่อมโยงระหว่างครัวกับท้องทุ่งเลย  นั่นเป็นส่วนที่ต้องได้รับการพัฒนามากยิ่งกว่านี้  ถ้าผมตีความเรื่องนี้ในแง่ภาษาทางจิตวิญญาณ อาจกล่าวได้ว่ามีความสัมพันธ์กับพระบิดา  พระบุตร และจิตวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์  ในร่างกายของเราเราได้พบกับความลึกลับของพระบิดาซึ่งเป็นผู้ที่ให้กำเนิดเราทั้งหมดทั้งมวล

ในดวงจิตเราได้พบกับความลึกลับของพระบุตรผู้ซึ่งกล่าวว่า  “ข้าอยู่ในพระบิดาและพระบิดาอยู่ในข้า”  และนี่คือไคร์ส (the Christ) พระบุตรผู้กล่าวว่า   “ข้าจะส่งจิตวิญญาณอันศักดิ์สิทธิ์ให้เจ้า จิตวิญญาณแห่งสัจจะ  จิตวิญญาณผู้ปลอบโยน เพื่อที่เจ้าจะได้เริ่มตระหนักถึงความลี้ลับทั้งสามประการ และเหนือสิ่งอื่นใดได้รู้ว่าอะไรคือชะตากรรม และจากการตระหนักรู้เช่นนั้นเจ้าจะได้พบกับความสบายใจและการปลอบโยนและความกล้าหาญและกล้าที่จะเผชิญสิ่งต่างๆ ในชีวิตแทนที่จะเป็นดวงจิตที่หลงทาง”      ผมไม่คิดว่ามันจะเกิดเช่นนี้ได้ถ้าปราศจากความสัมพันธ์กันอย่างแนบแน่นระหว่างครู แพทย์ และชาวนา  นี่ทำให้ผมระลึกว่าทำไมจึงต้องมีฟาร์มขึ้นที่นี่ ไม่ใช่เพียงแค่ห้องบรรยายและห้องทำงานศิลปะเท่านั้น   เราต้องมีฟาร์มไบโอไดนามิคและสวน  ผมหวังว่าทุกคนที่มาที่นี่น่าจะมีโอกาสได้รับรู้ถึงความสำคัญของเกษตรชีวพลวัตรและผมก็อยากแสดงความคิดเห็นจากทัศนะของผมด้วย

เกษตรชีวพลวัตรคืออะไร?  ผมต้องการให้ทุกคนได้มีประสบการณ์นั้นเพราะทุกคนต้องกลับไปโรงเรียน ไปบ้าน ไปหมู่บ้าน และชุมชน แล้วถ้าทุกคนได้กลับไปพร้อมกับความรู้ลึกซึ้งว่าไบโอไดนามิคคืออะไรเมื่อนั้นพวกเขาก็จะเริ่มให้บริการที่แท้จริงแก่ส่วนที่สามของความเป็นมนุษย์ ซึ่งคือส่วนของการเผาผลาญย่อยสลาย (the metabolic man)  เรามีคนมากมายที่มีความคิดที่ดีและมีคนมากมายที่มีความรู้สึกที่ดี  แต่มีสักกี่คนที่เราได้พบว่าเขามีพลังเจตจำนงอันแข็งแกร่งที่นำพาไปได้ตลอดรอดฝั่ง?  นี่เป็นส่วนที่ยากสุดที่จะประสบความสำเร็จ  ผมเองก็ไม่อาจจะกล่าวว่าตัวเองได้ประสบความสำเร็จกับมัน   แต่ผมตระหนักถึงเรื่องนี้และนั่นก็เป็นสิ่งสำคัญ

ใครก็ตามที่ศึกษามนุษยปรัชญาให้ลึกลงไป ก็จะรู้ว่าจิตวิญญาณในระดับชั้นสูงสุดทั้งสาม นั้นเป็นจิตวิญญาณแห่งความเข้มแข็ง (Spirits of Strength) ได้แก่Cherubim, Seraphim และ Thrones  ทั้งสามนี้ทำงานโดยตรงกับกายภาพของมนุษย์  ทำงานจากเบื้องบนลงมาที่ร่างกาย     เราต้องไม่สับสนระหว่างคำว่ากายภาพกับวัตถุสสาร     มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจมองเห็นได้และประกอบขึ้นด้วยวัตถุสสารและนั่นทำให้มนุษย์ปรากฏกายบนโลกได้  อย่าสับสนกับการเป็นสสารทางวัตถุเท่านั้น  วัตถุสสารมันประกอบกันเข้าต่างหาก  รูปลักษณ์ที่เรามีตลอดชีวิตเป็นตัวจัดการให้สสารเป็นไปตามธรรมชาติและกฎเกณฑ์ของมัน  มันไม่ใช่สสารที่สร้างรูปลักษณ์ขึ้นมานะ     สสารผ่านเข้ามาเหมือนกระแสไหลเข้ามาตลอดเวลา  เรากำลังพูดถึง catabolism ซึ่งเป็นการแตกย่อยสลาย  และ anabolismคือการสร้างเพิ่ม  แล้วทั้งหมดนี้ระบบการเผาผลาญย่อยสลาย(metabolism) ก็จะไปที่เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกาย    ทำงานในแต่ละเซลล์  ในอีกทางหนึ่งมันต้องการลมหายใจด้วย อีกด้านหนึ่งก็ต้องการสสารและต่อมาก็เอาสิ่งที่เป็นเศษกากออกไป  เซลล์ทุกเซลล์ต้องได้รับการดูแลเพื่อที่ the highest spirits ที่เรียกว่า Spirits of Strength สามารถทำงานจากเบื้องบนลงมาตรงไปสู่กายภาพได้เลย  ในส่วนที่เราแทบจะไม่รู้สึกอะไรเลย  เราไม่รู้ว่าอะไรเกิดขึ้นหลังจากเรารับประทานเข้าไปจนกว่าจะมีอะไรผิดปกติกับอาหาร หรือกับตัวเรา ที่เราไม่มีกำลังพอจะย่อยสลายมันได้

ระดับถัดไปเป็นระดับชั้นที่สองซึ่งเรียกกันอย่างนั้น   สามารถทำงานลงไปในพลังชีวิต  มันถูกเรียกว่าจิตวิญญาณแห่งแสงสว่าง(Spirits of Light) ซึ่งประกอบด้วย Kyriotetes, Dynamis, Exusiai)   ถ้าปราศจากแสงสว่างก็ไม่มีชีวิต  แต่แสงคืออะไรล่ะ?  เราไม่เคยเห็นมัน  เราสามารถมองเห็นประกายแสงของสิ่งต่างๆได้แต่ไม่เคยเห็นแสง  รูดอร์ฟ สไตเนอร์พูดถึงแสงว่า  มันเป็นดินแดนระหว่างการมองเห็นได้จากภายนอกและจิตวิญญาณภายใน  มันเหมือนกับดินแดนตรงกลางที่เชื่อมกันอยู่  มันอยู่ระหว่างสสารและจิตวิญญาณ มันคือพลังอีเธอริคของชีวิต( the etheric of life)  เป็นจิตวิญญาณแห่งแสง(Spirits of Light)

ต่อมากลุ่มที่สามรูดอร์ฟ สไตเนอร์เรียกว่า จิตวิญญาณแห่งดวงจิต (Spirits of Soul)  มันช่วยให้เราสามารถประสานความคิด ความรู้สึก และพลังเจตจำนงเข้าด้วยกันในสำนึกของเรา มันเป็นกลุ่มระดับที่สามคือ  Angels, Archangels, and Archai  ซึ่งเป็นพลังทางจิตวิญญาณที่ครูทำงานร่วมด้วย   เรื่องทั้งหมดนี้ปรากฏว่ามีความลึกอย่างมหาศาลและถ้าปราศจากชาวนามันไม่อาจจะมีการศึกษาที่แท้จริงได้ จนกว่าเราจะมีชาวนาที่รู้ตัวจริงๆว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เราไม่ได้เพียงให้ขนมปังแห่งชีวิตแก่ผู้คนเท่านั้น     ผมจำได้ถึงเรื่องจริงของ Ehrenfried Pfeiffer  ซึ่งเขาได้เล่าให้ผมฟังด้วยตัวเองว่า  ขณะที่เขาเดินทางทางรถไฟกับรูดอร์ฟ สไตเนอร์ ซึ่งเขาสนิทใกล้ชิดด้วยในฐานะเด็กหนุ่มคนหนึ่ง  รูดอร์ฟ สไตเนอร์ยังได้แนะนำเขาเป็นส่วนตัวถึงสิ่งที่เขาควรจะศึกษา  ตอนนั้นเขาเป็นนักเคมีแล้ว   เนื่องจากเขายังเป็นหนุ่มน้อยเขาก็เลยถามสไตเนอร์อย่างบุ่มบ่าม   เขาถามสไตเนอร์ว่า  “ ทำไมจึงมีคนเป็นอันมากไม่พัฒนาความสามารถในสิ่งที่คุณได้พูดถึง Imagination, Inspiration, Intuition ล่ะครับ?”     เขามีความกล้าที่จะตั้งคำถามเช่นนั้นแล้วเขาก็ได้คำตอบที่เหนือความคาดหมายยิ่งนัก  “อาหารไงล่ะ!” จนกว่าเธอจะพบอาหารที่ให้คุณค่าทางโภชนาการที่เหมาะสมอย่างที่ร่างกายต้องการ เธอก็จะพัฒนาความสามารถทางจิตวิญญาณได้เพียงพอ”     ดังนั้นคำถามต่อเรื่องอาหารทำให้เราอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุด มันเป็นสิ่งที่แปลกประหลาดที่เรื่องนี้ไม่ได้แทรกซึมเพียงพอเข้าไปสู่การศึกษา  ก็เพราะครูเองก็ไม่ได้ตระหนักรู้ในเรื่องนี้อย่างเพียงพอเช่นกัน   มันหมายถึงว่าคุณพัฒนามนุษย์ให้มีเจตจำนงที่ดีแต่ขาดกำลัง มันไม่อาจจะแทรกเข้าไปได้โดยตลอด  มันคงค้างในเรื่องความคิดและความรู้สึกทางสังคม  พวกเขาเป็นคนดี  และไม่ตกเป็นเครื่องมือให้กับการเคลื่อนไหวทางการเมืองแบบใดแบบหนึ่ง   พวกเขามีความมั่งคงแบบมนุษย์ทั่วไประดับหนึ่ง   แต่ว่ามันชะงักในระดับของการแปรเปลี่ยน   เจตจำนงเป็นพลังทางจิตวิญญาณในการแปรเปลี่ยน  เราอาศัยอยู่โลกของรูปแบบรูปทรง ทุกสิ่งทุกอย่างมีรูปทรงของมันแล้วเราเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตอย่างเดียวที่สามารถแปรเปลี่ยนได้  ชีวิตของเราถูกวัดด้วยระดับของการแปรเปลี่ยนที่เราทำให้เกิดขึ้น  เราสามารถเปลี่ยนชีวิตให้ดีขึ้นหรือแย่ลงได้  เราสามารถทำลายชีวิตได้ และเราก็สามารถสร้างชีวิตขึ้นมาใหม่ได้

ผมรู้สึกว่าการศึกษาที่แท้จริงนั้นเราต้องการการมีส่วนร่วมของครูผู้รู้แจ้ง ของแพทย์ที่พัฒนาไปสู่ความเป็นศิลปิน  กล่าวอีกอย่างมันควรจะเป็นศิลปินผู้ซึ่งได้ทำงานเป็นแพทย์และชาวนาและชาวสวน   เราเคยพูดถึงว่าหมู่บ้านก็คือชุมชนในอดีตและมันถูกทำให้แยกส่วนและสลายไป   ผมจึงได้ฝันถึงชุมชนแบบใหม่และก็เรียกมันว่าเป็นหมู่บ้านหรือชุมชนแห่งของขวัญ  เมื่อใดก็ตามที่ผมไปพูดบรรยายให้ผู้คนฟังเกี่ยวกับการเริ่มสร้างโรงเรียนใหม่ผมมักจะบอกหาที่ดินให้ได้สักผืนก่อนสิ อย่าผูกมัดตัวเองไว้กับการก่อสร้างอาคารที่ต่อมาภายหลังอาจจะใช้ไม่ได้  หาที่ดินสักแปลงและสร้างอาคารที่เป็นลักษณะชั่วคราว อะไรก็ได้ที่พอเหมาะสำหรับการเริ่มต้น  แล้วหลังจากนั้นก็ค่อยๆสร้างไปอย่างช้าๆในสิ่งที่ต้องการจริงๆ แต่ให้เริ่มต้นจากที่ดินสักแปลงก่อน  ผมได้กล่าวเช่นนี้ในหลายแห่งของโลกแล้วก็มีเพียงสองสามคนที่ฟังผม  ในชุมชนแห่งของขวัญของผมนั้นเราต้องการพื้นดิน เราจำต้องมีฟาร์ม  และจาก การทำฟาร์มนี่เอง โรงเรียนก็ค่อยเติบโตขึ้น  ในการร่วมมือกันของทั้งสองคนคุณก็ต้องการแพทย์เข้ามาร่วมด้วย  คือในโรงเรียนคุณต้องมีหัตถกรรมและศิลปะ  ถ้าคุณสร้างโรงเรียนเพื่อเด็กปกติทั่วไป  คุณก็น่าจะมีบ้านเรียนเพื่อเด็กที่ต้องการการดูแลพิเศษและต้องการความช่วยเหลือ  ผมยังคิดว่าคุณน่าจะต้องทำศูนย์ฟื้นฟูบำบัดหรือสถานที่สำหรับคนชราได้อาศัยและทั้งหมดนี้ต่างเกี่ยวพันซึ่งกันและกันและเชื่อมโยงกันอย่างแท้จริง

“มนุษย์จงรู้จักตัวเจ้าเองในร่างกาย, ดวงจิต และจิตวิญญาณ”  แล้วถ้าคนเหล่านี้ต่างแบ่งปันความคิดในสิ่งที่เชียวชาญอันแตกต่างกันไป  เราก็จะมีนักประติมากร  นักจิตรกร นักยูริธมี ศิลปะทั้งมวล ทั้ง speech และละคร  เป็นชุมชนร่วมกันของคนที่แตกต่างความสามารถและขอบเขตการงาน แต่ละคนก็สัมพันธ์กันในภาพรวมทั้งหมด ซึ่งจะได้สร้างภาพลักษณ์ที่แท้จริงของมนุษย์ที่สามารถเป็นได้ เราอาจจะพูดเช่นนั้นได้ว่านี่คือจิตวิญญาณใหม่ มันได้แทรกซึมเข้าไปสู่ชุมชนทั้งมวล

ในหลักสูตรของวอลดอร์ฟ  รูดอร์ฟ สไตเนอร์ได้แนะนำให้กับครูว่า ให้จัดวิชาเรียนการทำสวนในชั้นประถมหกและเจ็ดและแปด (คือเด็กอายุ 12, 13 และ 14 ปี ก่อนที่พวกเขาจะขึ้นชั้นไปเรียนชั้นมัธยม)  พวกเขาจำเป็นต้องมีงานสวนและควรจะต้องทำตลอดสามปีเป็นอย่างน้อย  นี่คือส่วนหนึ่งของภาพของเขาที่ว่าเด็กนักเรียนทุกคนควรได้สัมผัสดินและต้นไม้และดอกไม้ ควรได้มีโอกาสเพาะเมล็ดพันธุ์และเฝ้าดูมันเจริญงอกงาม  เดี๋ยวนี้ผมขยายมันออกไปอีกเป็นตลอดสิบสองปีในโรงเรียน  ผมคิดว่าในทุกปีของสิบสองปีในโรงเรียนวอลดอร์ฟ ควรจะมีช่วงเวลาที่เด็กๆได้สัมผัสกับธรรมชาติอย่างกระตือรือร้น  และผมก็ได้ทำบางสิ่งบางอย่างไว้ที่โรงเรียนหนึ่งใน Haarlemsville ใน อเมริกา  ที่นี่เราได้มีการประชุมครูสอนงานเกษตรในโรงเรียนวอลดอร์ฟของประเทศนี้แล้วเราก็สร้างแผนงานกันขึ้นมา  ในโรงเรียนวอลดอร์ฟเราสัมผัสขอบเขตของธรรมชาติที่แตกต่างกันของธรรมชาติตลอดระยะเวลาในโรงเรียนตลอดหลักสูตรการเรียน  และคำแนะนำของผมก็คือในแต่ละปีเด็กๆควรได้เรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ๆกับโลกแห่งธรรมชาติรอบตัวและกับดินด้วย และเรียนรู้ที่จะรู้จักสัตว์ทั้งสัตว์เลี้ยงและสัตว์ป่า

จอห์น โดโนแวน เล่าให้ฟังเรื่องหนึ่งในวันก่อน เกี่ยวกับสถานที่ที่เขาไปช่วยพัฒนาอย่างน่าสนใจ  ผมดีใจที่เขาอยู่ที่นี่ด้วย นี่เป็นการทำงานที่เพิ่มขึ้นอีกระดับแต่ยังไมเพียงพอ  ผมขอเพิ่มจากสิ่งที่ได้กล่าวไปแล้วผมคิดว่าหลักสูตรการศึกษาวอลดอร์ฟทั้งหมดต้องมาทบทวนจากแง่มุมนี้คือเราต้องรักโลก  เราไม่สามารถรักโลกนี้ได้ถ้าเราคงคิดกันต่อไปว่าโลกเป็นเพียงวัตถุก้อนดินที่เย็นชาและหมุนรอบๆตัวเองและดวงอาทิตย์อย่างเป็นกลไก  นี่ช่างเป็นภาพมายาที่ยิ่งใหญ่ภาพหนึ่ง  เราได้ลงมาสู่โลก เราย่ำเท้าบนพื้นโลกแต่ในปัจจุบันเราได้สูญเสียสรวงสวรรค์ไปแล้ว  ผมคิดว่าภารกิจของเกษตรชีวพลวัตรก็คือการเชื่อมสัมพันธ์โลกเข้ากับโลกของดวงดาวและสรวงสวรรค์

ผมขอสิ้นสุดด้วยภาพนี้  ผมไม่สามารถพูดต่อไปได้อีก  แต่มีสิ่งหนึ่งที่ได้กล่าวไว้เมื่อเช้าที่ผมอยากเอามาเชื่อมโยงกัน  ในสมัยกรีกเราอยู่ภายใต้ราศีเมษ (Aries) ซึ่งมีรูปแกะเป็นสัญลักษณ์ มันเป็นเวลาที่นักปราชญ์ได้กำเนิดขึ้น  ตอนนี้เราอยู่ในจักรราศีอะไรนะ?  Pisces- ราศีมีนซึ่งเป็นปลา ถ้ามีเวลา เราน่าจะย้อนกลับ กลับไป จนไปถึงลิมูเรีย จนถึงการถูกขับจากสรวงสวรรค์(The Fall) เมื่อมนุษย์ยังเป็นกายทิพย์อยู่ และค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงทีละขั้นทีละตอนจนกลายมาเป็นสิ่งที่มองเห็นได้ ไปสู่ความเป็นวัตถุและวัตถุยิ่งขึ้นไป    จุดสูงสุดของสิ่งนี้คือจินตนาการอันสมบูรณ์แบบของรูปทรงมนุษย์ที่งดงามและมันเป็นเวลาที่ไคร์สได้ถือกำเนิดภายใต้ราศีเมษ  ตอนนี้เราได้มาถึงจักรราศีปลา เป็นจุดเริ่มต้นใหม่  ตั้งแต่ช่วงราศีเมษซึ่งเกี่ยวกับการถือกำเนิด  การแสดงออกอย่างสมบูรณ์แบบในศิลปะของกรีก ปรัชญากรีก การละครแบบกรีก แต่ตั้งแต่บัดนั้นมาเราก็อยู่ในกระบวนการของการคืนสู่จิตวิญญาณ (Spiritualisation)    ก่อนถึงช่วงเวลาแห่งไครส์ –โลกยังอยู่ในช่วงที่กำลังเริ่มต้นจะกลายเป็นโลก ตอนนี้โลกได้เริ่มเสื่อมลงไปเรื่อยๆ

โลกจะสูญหายไปแต่คำพูดของผมยังไม่หายไป  คำพูดของผม เป็น  ตัวผม  (My word is the “I am”) ดังนั้นผมมีความรู้สึกว่าในยุคใหม่นี้เราได้กระแทกชนกับโลกวัตถุอย่างหนักและสูญเสียสรวงสวรรค์แต่ตอนนี้เราทำงานจากมิติด้านใน ไม่ใช่แรงบันดาลใจจากเบื้องบน  แต่โดยที่เกิดมาจากภายในของตัวเราเอง  เราจำต้องหาความสัมพันธ์ใหม่กับโลก  เราจำต้องนำโลกกลับคืนมาโดยการปฏิบัติภายในตัวเราเอง เพื่อที่จะค้นหาความสัมพันธ์ใหม่ๆกับดวงดาว  เมื่อนั้นการเกษตรก็จะเป็นเกษตรที่แท้จริง เป็นวัฒนธรรมของโลก

ด้วยทัศนะนี้เกษตรชีวพลวัตรจึงถูกมองว่าเป็นขั้นตอนที่สำคัญมากในการเปลี่ยนแปลงไปสู่กระบวนการพัฒนาด้านจิตวิญญาณ มีผู้คนมากมายในประเทศนี้ที่ทำฟาร์มอินทรีย์  และทำงานเช่นนี้ด้วยความซื่อสัตย์และกระตือรือร้น  แต่อย่างไรก็ตามพวกเขาก็ยังคงติดกับโลกใบเก่าอยู่บ้าง  ขั้นตอนต่อไปที่จะไปถึงดวงดาวนั้นมาจากภายในมันไม่ใช่สิ่งที่ส่องแสงมาจากข้างบนอีกต่อไป-เส้นทางเก่าของปรีชาญาณ  แต่รูดอร์ฟ สไตเนอร์ได้บรรยายไว้ว่าการจะกลับขึ้นไปต้องผ่านวิถีแห่งเจตจำนง (the ascent once again on the path of will)   มันเป็นสิ่งเชื่อมโยงเกี่ยวพันกันที่ผมเห็นว่าเกษตรชีวพลวัตรมีภารกิจพิเศษ คือการทำให้พลังเจตจำนงแข็งแรง โดยการปฏิบัติที่เหมาะสมและการเยียวยาร่างกาย นี่แหละทำไมมันจึงต้องมีหมู่บ้านใหม่ และชุมชนแบบใหม่เกิดขึ้นรอบๆเกษตรชีวพลวัตร  นี่ทำไมเราจึงต้องการครู หมอ ชาวนา ทำงานร่วมกันประหนึ่งเพื่อนร่วมงานที่ดีเพื่อรับใช้ธรรมชาติทั่วตัวตนของมนุษย์  นี่เป็นเป้าหมายที่สำคัญยิ่งยวด และเราจำต้องเป็นคนธาตุไฟ แม้คนที่ธาตุน้ำที่สุดก็ตามจะต้องเริ่มพัฒนาให้มีไฟในพุง  ปราศจากสิ่งนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น นอกจากการระเบิดนั่นเป็นด้านลบของสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้น    ดวงไฟลุกจากภายใน ไฟที่กำลังแปรเปลี่ยน  แทนที่เราจะทำลายล้างจนหมดสิ้นกำลัง  นี่ไงเราจึงลุกขึ้นมาเพื่อต่อต้านและมันเป็นสิ่งที่ต้องเอาชนะให้ได้

*The host of Heaven: the hierachies of Haven

From Above down below;

•   Cherubim, Seraphim, Thrones
•   Exusiai, Dynamis, Kyriotetes
•   Archai, Archangles, Angels.